مبارزه با تروریزم باید از ارگ ریاست جمهوری، همراه با بازداشت و محاکمه جاسوس های پاکستانی آغاز شود
تجربه ی چند سال اخیر بخوبی برای مردم افغانستان آشکار کرده که حکومت به رهبری حامد کرزی، حکومت دست نشانده برای پیش برد اهداف قدرت های بزرگ است. حامد کرزی آن کسی نیست که روحیه ی ملی داشته باشد و در این چند سال اخیر تمام امکانات دولتی را برای گسترش قدرت قبیله سالاران، چپاولگران دارایی های مردم، ناقضان حقوق بشر، قاچاقچیان مواد مخدر و کوچی سالاران بکار برد و کشور را نسبت به شرایط به بدترین وضعیت ممکن کشاند. او نه کسی ست که منتخب مردم باشد و نه کسی ست که درایت لازم را برای رهبری داشته باشد. اگر دست های بیگانه و تقلب برنامه ریزی شده نبود، او خواب ریاست جمهوری را نیز نمی توانست ببیند.
واکنش های اخیر حامد کرزی برابر حکومت پاکستان و تصمیم او برای سفر به هندوستان، نه کاری ست که در توان تصمیم گیری او باشد و نه مهره های پاکستانی اطراف وی مانند کریم خرم، رحیم وردک یا فاروق وردک و یا هم طالبان نکتایی پوشی مانند اشرف غنی احمد زی. تصمیم های کلانی که در این حکومت گرفته می شود به اشاره ی اربابان انگلیسی و آمریکایی ست و وقتی این اربابان به آنان دستور کاری را دهند، همان کار را می کنند. تنها چیزی که تاکنون گروه قبیله سالار حاکم توانسته انجام دهد، گسترش حس بدبینی بین مردم، استفاده از امکانات برای گسترش نفوذ جنایت کاران طالب در دولت و ارگان های نظامی ست. این حکومت تا جایی که در توان داشته، در تلاش برای پیشبرد سیاست های خودکامه حاکمان افغان همچون عبدالرحمان، نادر، ظاهر ، داود و طالبان بوده است. در این راه آنان به خوبی از چند مهره ی غیر افغان مانند احمد ضیا مسعود و کریم خلیلی و قسیم فهیم استفاده کردند تا نمایش مضحکی از ملی بودن را اجرا کنند.
در همین حالی که نمایش مضحک ملی بودن با بازی ناقضان حقوق بشر چون قسیم فهیم و کریم خلیلی اجرا می شود، گروه قبیله به شدت در حال محدود کردن غیر افغان ها در عرصه های مختلف کشور هستند. از تبعیض سیستماتیک در توزیع ثروت و بودجه ی ملی گرفته تا فیلترهایی که برای ورود غیر افغان ها به مراکز اصلی تصمیم گذاری کشور گذاشته اند.
اظهارات اخیر مقامات افغانستان به شمول حامد کرزی علیه پاکستان و گفته های آنان مبنی بر توقف پروسه صلح با طالبان غیر مترقبه به نظر می رسد. اما گروه قبیله سالار حاکم در این چند سال اخیر با تمام توان، به جلب و جذب نیروهای طالبان در درون دولت و ارگان های حکومتی اقدام کرده اند. گویی آنان به این اطمینان رسیده اند که همین درصد جلب و جذب بنیادگرایان قبیله که هنوز به برتری قومی در افغانستان می اندیشند و روزگار جلادانی چون عبدالرحمان و نادر را در سر می پرورانند، کافی ست تا پروژه ی حاکمیت تک محوری در افغانستان عملی شود. آنان از سویی لابی های خود را در کشورهای مختلف مانند پاکستان، ایران، روسیه، هندوستان، عربستان و کشورهای غربی مانند انگلستان و آمریکا دارند و گمان می کنند با حاکمیت قوم محور کرزی، ماشین خودکامگی، دوباره مرکز و شمال افغانستان را فتح خواهد کرد.
اگر گفته های کرزی از روحیه ای ملی برخاسته باشد و فرمان بادار نباشد، پیش از چنین اظهاراتی، دستور بازداشت و محاکمه جاسوس های چند سره مانند فاروق وردک، رحیم وردک، کریم خرم، اشرف غنی احمدزی و شیر احمد کریمی را صادر می کرد و با فرمان های مشابه فرصت طلبانی چون قسیم فهیم و کریم خلیلی را به پنجه ی قانون می سپرد. به جنگ پاکستان رفتن، پیش از پاکسازی دولت از عناصر چند سره و پاکستانی، پاکسازی ارگان های امنیتی و نظامی از عناصر پاکستانی که در چند سال اخیر با برنامه های همین حکومت داخل شده اند، امری ناممکن است. تا وقتی حکومت پشتوانه ی مردمی نداشته باشد، گپ زدن از تغییرات سیاسی کلان فقط به لاف شباهت دارد و یا همان فرمان اربابان غربی را به ذهن متبادر می کند. در این چند سال، حکومت بجای انجام برنامه عدالت انتقالی و بازگرداندن حقوق از دست رفته مردم که توسط حکومت های جابر افغان در دو صد سال اخیر ضایع شده، ارگ ریاست جمهوری را به یکی از پایگاه های اصلی تروریزم و گسترش خشونت علیه مردم تبدیل کرده است.
کرزی در اظهارات خود از سی سال جنگ سخن گفت، در حالی که این سرزمین بیش از دو قرن است که به گورستان بزرگی برای مردمش تبدیل شده است. کرزی نیز مانند سایر قبیله سالاران افغانستان، آغاز جنگ را زمانی می پندارد که حکومت های قبیله ای به شیوه ی همیشگی خود نتوانستند دوام بیاورند. برای حامد کرزی، نسل کشی، برده داری، کوچ اجباری، غصب زمین و تبعیض جنگ محسوب نمی شود. او باز هم مانند سایر قبیله سالاران به جرگه ی سنتی اشاره می کند که تاکنون تصمیم های آن علیه حقوق مردم بوده است و فقط به نفع جنایتکاران می باشد.
اظهارات کرزی درباره پاکستان را نیز باید به فرمانی از سوی اربابان غربی تعبیر کرد و نگاه ها را به طرف جابجایی های جغرافیایی، مرزهای خونین و پشتونستان بزرگی معطوف کند که در چند قرن اخیر یکی از عوامل اصلی جهنمی شدن این سرزمین بوده است.
فرستنده : چراغعلی