مدتی است پیام های دریافت می کنم دایر بر این که چرا من خاموشم؟
دوستان عزیز!
از شروع هفته آشنایی در سال گذشته و افتتاح مجلس در ماه دلو 1389، لااقل یک، یا دو روز در میان، در باره ی مسائل مهم کشورم در مجلس سخن زده ام. در همین روز های پیش در باره ی چگونگی پیمان استراتیژیک افغانستان- امریکا نسبتاً به تفصیل در مجلس سخن گفتهام، در باره غیر قانونی بودن لویه جرگه عنعنوی ابراز نظر کردهام، در باره ی دادگاه ویژه و غیر قانونی بودن آن و نیز مداخله حکومت در کار مجلس، موضع گرفتم. با همفکرانم در مجلس در باره ی نقض قانون اساسی به وسیله رییس جمهوری اعتراض کردیم و اعتراض کردم.
من عضو کمیسیون تفتیش مرکزی و نظارت بر تطبیق قوانین هستم. این کمیسیون سند قرارداد پیشنهادی ایوپول) ماموریت EUPOL پولیس اتحادیه اروپا در افغانستان( با دولت افغانستان مبنی بر مصئونیت کامل مامورین خارجی را رد کرد. چرا که این به معنای کاپیتولاسیون افغانستان بود و ما را در کشور خود فاقد صلاحیت پیگرد مجرمین خارجی می سازد. من مخالف قرار داد دو جانبه ی استراتیژیک افغانستان با امریکا هستم و موضع خود را صریح در جلسه ی وزیر خارجه و هیأت دولت بیان کردم و آن را رد کردم.
اما صدای من پخش نشد.
همین روز شنبه به رسم اعتراض و اشاره به این که حکومت به یاری عوامل خود در مجلس، مجلس را از بحثهای سرنوشت ساز ملی منحرف می کند، مجلس را ترک کردم (البته تعدادی از وکلای دیگر نیز ترک کردند)، به بودجه سال 1390 به دلیل غیر عادلانه و غیر حرفهای بودن آن رای مخالف دادم.
هیچکدام از بحث های جدی را رسانه ها پخش نمی کنند. دولت بحث ها را در مجلس سانسور می کند.
رسانه شخصی، تلویزیون یا رادیو و اخبار ندارم.
بنابراین، پیشنهاد بدیل برای دولت دست نشانده، کنفرانس کابل "فدرالیسم: یگانه گزینه برای صلح در افغانستان" را تدارک دیدم تا با مردم صریح حرف بزنم.
دوستان عزیز!
حکومت اجازه نمی دهد صدای من از رسانه ها پخش شود. علاوه بر حکومت، رقبای من که ظاهراً ادعای اپوزیسیون بودن را دارند نیز مرا سبوتاژ میکنند و از رسانههایی که نفوذ دارند میخواهند صدای من به مردم نرسد.
«تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل»
لطیف پدرام نماینده مردم در مجلس
رهبر کنگره ملی افغانستان
16 جوزا 1390
منبع: هواداران کنگره ملی ونظام دموکراتیک فدرال