سخنگو یا دروغگو

عصر دولتشاهی

قربانیان ارگ- سخنگو یا دروغگو؟

ارگ کابل را استاد خلیل الله خلیلی به دامان قصاب تشبیه کرده بود که با خون انسان های زیادی- از بیگناه تا با گناه، رنگین بوده است. استاد خلیلی از قربانی شدن جسم انسان ها سخن می گفت، درحالی که حالا شخصیت انسان ها نیز درین ارگ قربانی خودسری ها و خودکامگی ها می شود.

سخن از رسوایی ییست که سبب قربانی شدن شخصیت کاری یک خبرنگار خوشنام و به راستی متعهد گردید:  قربانی شدن نام و شهرت حامد علمی، خبرنگاری که اینک در ردیف سخنگویان حامد کرزی جا خوش کرده است.  ی

قضیه از آنجا آغاز یافت که خبر پول گرفتن دفتر ریاست جمهوری از سوی ایران در نیویارک تایمز به نشر رسید.  پس از نشر خبر، آقای حامد علمی، سخنگوی رییس جمهور کشور،  این خبر را "به شدت" رد کرد و آنرا "واهی" خواند. آقای فدا حسین ملکی سفیر جمهوری اسلامی ایران در کابل نیز این اخبار را رد کرده، طبق معمول، تبلیغات غربی ها قلمداد کرد. اما فردای آن جناب حامد کرزی در محضر خبرنگاران با اعتراف به گرفتن پول از ایران روی ملکی و حامد علمی را سپید کرد؟!

شاید حامد کرزی در یک حرکت "جوانمردانه" از رییس دفتر خود دفاع و اعتراف کرده باشد که گویا رییس دفترش "به امر"  وی این پول را می گرفته است. اما این جوانمردی به قیمت آبروی حامد علمی تمام شد. چرا که آقای علمی یک روز پیشتر خبر نشرشده در نیویارک تایمز را بی اساس و واهی خوانده بود.

چرا حامد علمی خبر را به "شدت" رد کرد و آنرا "واهی" خواند؟ دلیل انکار حامد علمی چه می تواند باشد جز این که او با معیار های پذیرفته شدهء جهانی و ملی، گرفتن پول را بدان شیوه از یک کشور خارجی ننگین و شرم آور دانسته است و نمی توانست بپذیرد که همچو چیزی می تواند اتفاق بیفتد. ازینرو بدون مشوره با آقای کرزی جابجا خبر را رد مردود شمرد. بیچاره حامد علمی خبرنداشت که در قاموس آقای کرزی هرکاری مجاز است، به شرطی که "شفاف" باشد.

 ازینرو جناب حامد کرزی به گرفتن این پول و پول های دیگری به همین شیوه اعتراف کرد و "دلیل" ارائه فرمودند که این پول به گونهء "شفاف" گرفته شده و این سلسله ادامه دارد. اما به خلایق معلوم نشد که چگونه شفاف بودن یک عمل قبیح می تواند قباحت  آنرا بزداید. شاید کلمهء شفاف نزد حامد کرزی معنی نیک و معنی مجاز بودن را داشته باشد. چرا که ایشان به گونهء شفاف در انتخابات ریاست جمهوری تقلب می فرمایند و بازهم کسی نمی گوید روی چشم تان ابروست. با شفافیت در قانون اساسی کشور دست میزند و آنرا تحریف می کند، کسی نمی تواند ایشان را مواخذه کند. و با شفافیت در انتخابات پارلمانی دست می زند و کسی گفته نمی تواند چرا. پس راز این موفقیت در همین واژهء معجزه گر "شفاف" نهفته است. در سوی دیگر نیز، طالبان با "شفافیت" تمام مردم را سر می برند، اطفال مکتب را به قتل می رسانند، در مساجد بم می گذارند در هرماه صد ها فرد ملکی را قربانی بم های انتحاری می کنند، برای حامد کرزی هنوز هم جنایتکاران تقبیح شونده نیستند. شاید به خاطری که کار طالبان شفاف است. همه میدانند که طالب چه می کند. وانگهی وقتی طالبان با آنهمه جنایات شفاف بازهم مورد پذیرش جامعهء جهانی قرار بگیرد و کسی آنها را جنایتکار نخواند پس حامد کرزی را چرا کسی بتواند به خاطر حقوق بگیر بودن به دربار تهران و واشنگتن و کشور های دیگر کسی ملامت کرده بتواند؛ کافیست که عمل خویش را "شفاف" معرفی بکند تا از جنجال وارهد. یگانه چیزی که حامد کرزی از برادران طالبش کمبود داشت، اعتراف به اعمال شفاف بود و "گرفتن مسوولیت". اینک جناب شان اعتراف را هم یاد گرفته و مسوولیت  کار های خود را نیز می پذیرند. مگر ایشان از طالب چه کم دارند؟ اگر طالب از جنایت شرم نمی کند و با شفافیت اعتراف می کند و مسوولیت جنایات خود را می گیرد، آقای کرزی نیز هرخلاف کاری یی کند اعتراف می کند و مسوولیت می گیرد. نتیجه یکسان است. هم طالب پیروز است هم کرزی. طالب در سنگر جنایت و کرزی در سنگر غصب و حقوق مردم و فروش آبروی کشور.  

واما برای آقای حامد علمی مسا له به این سادگی نیست. چرا که حامد علمی نه چگونگی به کار گیری "شفاف" را به گونه یی که بتواند آبرویش را بخرد و لکهء دروغگویی را از دامن شخصیت کاری اش بزداید، می داند و نه اعتراف کردن و مسوولیت گرفتن می تواند برایش پیروزی بیاورد. اعتراف کردن به جنایت و خیانت و مسوولیت ستمگاری و جفاکاری را گرفتن چشم و ابروی خاصی می خواهد که تصور نمی شود حامد علمی داشته باشد.  

حامد علمی خبرنگاری را از آوان جوانی و از رویداد های جهاد مردم افغانستان علیه اشغالگران شوروی و دولت دست نشاندهء آنها آغاز کرد. او فرزند یکی از فرهنگیان و مطبوعاتیان شناخته شده و برجستهء کشور، مرحوم  یوسف علمی است. حامد علمی خبرنگاری را در کنار آنهایی آغاز کرد که برای آزادی کشور خویش به قربانگاه های جهاد می شتافتند. گزارش های او از سنگر های جهاد از اسناد دست اول تاریخی و بس معتبر و ارزشمندیست که ارزش ملی دارند. حامد علمی دران اسناد نشان می دهد که مردم افغانستان نه به خاطر خدمت به امپریالزم امریکا جهاد کرده بودند و نه هم جهاد را آی اس آی به راه انداخته بود. بلکه آرمان جهاد در برابر روس و مزدوران آن از قلب تک تک مردم ما سرچشمه گرفته بود و مردم با جان و مال و سر بدون تکیه به کمک بیگانگان به جهاد می پرداختند. بلی حامد علمی گزارشگر راستین کارنامه های مردمش بود.

 اما وقتی همین شخصیت برازنده  به دربار حامد کرزی و به ارگ می رسد و در قطار "سخنگویان" قرار می گیرد، مجبور می شود دروغ بگوید و به چشم مردمش خاک بپاشد تا آبروی یک شخص خودکامه  را بخرد.  آنجا، در خدمت مردم و جهاد نام و کمال بدست می آورد و اینجا در خدمت ارگ شخصیتش قربانی می شود.

حالا جناب حامد علمی تنها دو راه در پیش دارد؛ یا این که معنی خاص کلمات را یاد بگیرد و بیاموزد که چگونه کلمات را به معانی خاصی به کار ببرد، فرهنگ "اعتراف "را یاد بگیرد و به چشم مردم درآید و پله های خدمتگذاری به دربار را بپیماید و یا این که این "فن شریف" را رها کند و به دنبال کار هایی برود که دران واژه ها حقیقی اند و دست ارگ نشینان به آنها نمی رسد تا لباس دروغین به آنها بپوشانند و اعتراف به جرم و جنایت خجالت در پی دارد و در آنجا نمی توان هم جنایتکار و کجرفتار بود وهم بر فرق مردم جا گرفت.  

                                                         گرد راه