فاصله عمیق میان کابل و واشنگتن بر سر مذاکره با تروریستان
ملا برادر آزاد شد و برهان الدین ربانی، رئیس جمهور پیشین افغانستان و رئیس شورای عالی صلح از آماده گی حلقاتی در درون گروه تروریستی طالبان برای آغاز مذاکره با دولت کرزی سخن میگوید و احتمال داده که در "عقب میز مذاکره" تعدادی از شرایط دو طرف بخصوص دولت افغانستان تغییر خواهد کرد، امریکا در تازه ترین اظهارات در مورد مذاکره با تروریستان گفته است که ملاعمر رهبری این گروه تروریستی حق ورود به عرصه سیاست افغانستان را ندارد.
امریکا معتقد است که ملاعمر بدلیل حمایت از سرکرده گان القاعده بحصوص اسامه بن لادن هنوز دشمن این کشور شمرده میشود. وزارت خارجه امریکا اعلام کرده : رهبر طالبان صلاحیت ایفای نقشی سازنده در آینده افغانستان را دارا نیست.
فیلیپ کراولی، سخنگوی وزارت خارجه امریکا گفته که امریکا هم چنان معتقد است ملا عمر، رهبر طالبان مسوول حملات 11 سپتامبر و حامی اسامه بن لادن، رهبر القاعده است. این کشور باور دارد که ملاعمر فرصت های زیادی از دهه نود در اختیار داشته تا راه خود را از القاعده جدا کند، کاری را که تا هنوز سرکرده طالبان انجام نداده است.
این در حالیست که حامد کرزی رئیس جمهور افغانستان بار ها از شخص ملاعمر دعوت به گفتگو کرده بود و حتی در یک مورد اعلام دادن تضمین های امنیتی را نیز داده بود. هر چند مورد اخیراً توسط قوماندان عمومی نیروهای خارجی در افغانستان، جنرال دیوید پترائوس برای نخستین باری نیز تائید شد. او گفت طالبان برای مذاکره میتوانند وارد کابل شوند.
ولی وزارت خارجه امریکا اصلاً خوشبین نیست که ملاعمر از فضای پیش آمده به نفع خود سود برده و به افغان کشی پایان دهد. در حالیکه آغاز مذاکره با تروریستان طالبان یکبار دیگر در محراق توجه رسانه در دنیا قرار گفته است، چنین به نظر میرسد که امریکا نگران پایمال کردن خواسته های میباشد که بخاطر آن به افغانستان در سال 2001 میلادی لشکرکشی کرده است. شاید به همین دلیل است که این کشور در روز های گذشته بار برای دولت کابل شرایط مذاکره با طالبان را گوشزد کرده است.
حتی امریکا تقاضای توقف عملیات نظامی جنوب را که از سوی شورای عالی صلح مطرح شده بود؛ نه تنها نپذیرفت بلکه فشار نظامی را زمینه سازی برای انجام مذاکرات خواند. وزیر دفاع امریکا آقای رابرت گیتس در روزهای گذشته اعلام کرده بود که ادامه عملیات نظامی و فشار سخت، تروریستان را برای مذاکره تشویق خواهد کرد.
با توجه به این موارد، چنین بر نظر میرسد که کابل قبل از اغاز مذاکره با تروریستان، گروهی تشکیل دهد تا با حامیان غربی اش بخصوص امریکا مذاکرات جدی را انجام دهد. اگر به گذشته برگردیم، میبنیم که حداقل سه سال است که کرزی بطور جدی خواستار مذاکره با تروریستان طالبان میباشد، اما به یک دلیل عمده، یعنی دوری و فاصله در دیده گاه ها و شرایط مذاکره میان کابل و واشنگتن، هیچ نتیجه یی از تاکید و تلاشهای پشت پرده گفتگو ها جز جسور و گستاخ شدن تروریستان طالبان بدست نیامده است.
ظاهراً همه خواستار مذاکره با تروریستان اند، اما در عین حال رویکردهای متضاد و شرایط مقابل یکدیگر را دنبال میکنند، بناً برای کابل ضروری است تا قبل از آغاز مذاکره که در شرایط کنونی و موضعگیری تروریستان طالبان بعید بنظر میرسد، دیده گاه ها و شرایط مذاکره را نه تنها با امریکا بلکه با پاکستان نیز هماهنگ سازد. اگر چنین نگردد، آغاز مذاکره با تروریستان طالبان، نه تنها سخت، بلکه غیرممکن بنظر میرسد و تلاشهای صلحگرایان کابل تنها میتواند به مثابه ابزار تبلیغاتی برای تقویت مواضع تروریستان و سربازگیری هرچه بیشتر آنان باشد.
آریانانت

