سلام خدمت دست اندر کاران سایت محترم شما!

ولسوالی های درواز (خواهان؛ کوفآب؛ شکی؛ مایمی و نسی) از جمله ولسوالی های دور دست ولایت بدخشان می باشند که از سالیان متمادی از تمام امکانات و تسهیلات بی بهره می باشند. نبود سرک و راه های مواصلاتی، نبود کلینیک های صحی، نبود مکاتب و تعمیرات آن؛ عدم دسترسی مردم به آب آشامیدنی صحی و ده ها مشکل دیگر دامنگیر مردمان مظلوم ولسوالی های بالاذکر شده می باشد.

ولی در طی سالیان متمادی از طرف دولت و حکام به این مناطق دور دست هیچ توجه صورت نگرفته است. ولایت بدخشان بصورت کل و بخصوص در ولسوالی های دروازها کوچکترین توجه صورت نگرفته و مردم این مناطق راهای صعب العبور را به مدت 10 یا 12 شبانه روز پای پیاده می پیمایند و به مرکز جهت بدست اوردن مواد غذای می آیند و بعد از خرید ضروریات خویش دوباره به خانه هایشان بر می گردند که این خیلی رنج آور است و قلب انسان با احساس را بدرد می آورد.

دلایل متعدد در توجه نکردن حکومت در رابطه به مشکلات مردمان ولسوالی های درواز نهفته است که میتوان سهل انگاری و ناکاره گی نماینده گان بدخشان را درین امر برجسته خواند. متأسفانه در مدت پنجسال یکی از نماینده گان بدخشان نتوانست توجه بیشتر و اساسی را در رابطه به مشکلات مردمان درواز مبذول بدارد.

 عبور و مرور مردم از مرکز ولایت الی ولسوالی های خواهان، کوفآب، شکی، مایمی و نسی فقط در فصل تابستان برای رفت و آمد مساعد و میسر است و بس. در فصل زمستان راه ها حدود شش ماه بروی ساکنین آن مناطق بسته می شود و مردم این مدت را مانند زندانی ها در خانه هایشان به سر می برند. در جریان زمستان یک راه باریک وجود دارد که از مسیر دریای آمو و از طریق آتنگ ها و دیگر کوه های مشکل گذر رفت و آمد صورت می گیرد که سالانه خیلی ها تلف می گردند و جانهای شانرا از دست میدهند.

بسیار دشوار است تا از این راه باریک رفت و آمد صورت گیرد و در هر قدم خطر سقوط به دریا متصور است. خلاصه جای بسیار تاسف است که جهان به اندازۀ پیشرفت نموده که در یک لحظه چشم بهم زدن یک پیام به تمام نقاط دنیا می رسد و آنها غم نان را ندارند و بالای مسایل بسیار مهم فکر می کنند ولی مردم ما هنوز در آروزی ایست که چگونه بتوانند از ابتدایی ترین و اندک ترین امکانات زندگی بهره مند گردند. سال قبل مردم این ولسوالی ها به مرکز آمدند و با مقامات عالیه دیدار داشتند و تقاضای اعمار سرک را از طریق شهر بزرگ الی مایمی از مسیر دریای آمو داشتند که از طرف رئیس جمهور منظور گردید ولی تا حال کدام اقدام جدی درجهت ساختن این سرک برداشته نشده است. در صورتیکه این سرک ساخته شود 90% فیصد مشکلات مردم این ولسوالی ها مرفوع می گردد. اما باز هم کم کاری نماینده گان مردم در شورا و بزرگان که در رده های بالای حکومتی کار می نمایند و بخصوص حکومت افغانستان باعث آنشده تا کار اعمار سرک متذکره به باد فراموشی سپرده شود.

 قابل یاد آوری است که سه پل فی مابین افغانستان و جمهوری تاجکستان در ولسوالی های مایمی، شکی و خواهان پلان شده بود تا اعمار شود که با ساختن این پل ها مشکلات مردم تا حدی مرفوع میگردید. اما متأسفانه بخاطر بعضی از عوامل و ملحوظات که در منطقه و طرف تاجکستان وجود داشته تا بحال این پل ها اعمار نگردیده اند.

بناً اکیداً از وکلاء و بزرگان که در پست های بزرگ حکومتی کارمی نمایند تقاضا می نمایم تا بالای حکومت و بخصوص دو وزارت خانه (وزارت فوائد عامه و انکشاف دهات) فشار وارد نمایند تا کار ساخت این سرک را اغاز نمایند.

عکسی را که می بینید شخصی است که توسط سبد به وسلیه کیبل در قریه یالور ولسوالی یاوان راغ از دریا عبور می نماید.

با احترام

عزیزالرحمن احمدی