در حالیکه کنفرانس لندن نتیجه یی غیر مترقبه را در بخش اینده و تحول اوضاع در افغانستان با خود بهمراه نیاورد، بعد جالب این کنفرانس اهداف دوگانه یی بود که در ان ارائه گردید. هیات افغان برهبری اقای حامد کرزی رئیس جمهور افغانستان با فهرستی از تقاضا ها و نظریات و موقف خود در بخش امور نظامی و مدنی افغانستان در این کنفرانس حاضر شده بودند که دو موضوع اساسی که این هیات با خود به میز مذاکره با مامورین ارشد کشور های متعهد به سمت افغانستان اورده بودند شامل افغانیزه شدن مکانیزم امور سیاسی مدنی و شمولیت مخالفین (طالبان) در پروسه سیاسی ان کشور میگردید.

جالب این بود که از جانبی حکومت افغانستان با اجندای مملو از اهداف دموکراسی که شامل شمولیت گسترده زنان در عرصه سیاست ان کشور و به کار گماردن بیش از یک زن در کابینه جدید افغان و همچنین افزایش تعداد عساکر اردوی ملی افغانستان و پولیس جهت مقابله با مخالفین (!) و عهده دار شدن مسولیت امنیتی ان کشور تا چند سال اینده از قوای خارجی در این کنفرانس حاضر گردیده بود و از جانب دیگر با طرحی برای مصالحه با مخالفین که ملک عبدالله پادشاه عربستان سعودی با سخاوت کامل تمویل انرا بر عهده گرفته است. اقای کرزی نیز از پاکستان خواهان شمولیت در این پروسه اشتی با مخالفین گردید و خواست تا دیگر کشور ها نیز از عربستان سعودی اموخته و این طرح را تمویل کنند. عربستان سعودی که خود با اسامه بن لادن رهبر القاعده مشکل دارد خواهان شمولیت در این طرح بخاطر اهداف طویل المدت خویش میباشد و به همین دلیل مبلغ گزاف تمویل انرا بر عهده گرفته است.

در حالیکه تعداد کثیری این طرح را یک طرح ناکام خوانده اند ولی حکومت افغانستان و نمایندگان ارشد کشور های متعهد به سمت ان که شامل ریچارد هولبروک نماینده خاص ایالات متحده در امور افغانستان و پاکستان، گوردن برون صدراعظم برتانیه، اندرس فوه رسموسن منشی عمومی ناتو و تعداد دیگری از رهبران منطقوی میگردد از این طرح پشتیبانی خود را اعلام نموده اند و بنظر میرسد که مثل همیشه به انظار مردم افغانستان و بخصوص زنان افغان که تجربه سالیان 1996 الی 2001 هنوز در اذهان شان تازه است بی اعتنایی صورت گرفته است.

 این در حالیست که اسمای پنج تن از مامورین ارشد حکومت طالبان حین برگزاری کنفرانس لندن از فهرست سیاه ملل متحد حذف گردید. این پنج تن عبارتند از: عبدالوکیل متوکل وزیرخارجه رژیم وقت طالبان، فیض محمد فیضان معین اسبق وزارت در دوران طالبان، شمس الصفاء یک مقام پیشین وزارت خارجه طالبان، محمد موسی معین وزارت پلان حکومت طالبان وعبدالحکیم معین وزارت سرحدات حکومت طالبان.

عبدالحکیم که ازماه می سال 2007 بدینسو والی ولایت ارزگان میباشد و محمد موسی ازماه می سال 2007 بدینسو عضو ولسی جرگه ازولایت وردک بوده است. به گفته یک دیپلومات غربی این پنج تن اکنون ازجمله " طالبان معتدل ! " شمرده می شوند که کرزی می تواند با آنها مذاکراتش را شروع کند و بیشتر انان دارای خانواده های که در ایالات متحده بسر میبرند میباشند. این لیست سیاه ملل متحد مطابق به فیصله نامه شماره 1267 شورای امنیت ملل متحد جهت نظارت بر تعزیرات وضع شده علیه حاکمیت طالبان درافغانستان درسال 1999 تدوین شده بود که حاوی اسمای افرادی بود که با القاعده و طالبان فعالیت نموده بودند.

اقای کرزی طالبان را به دو گروه "طالبان خوب" و "طالبان بد" تقسیم نموده و این طرح را مختص به شمولیت گروه طالبان خوب تحلیل نموده است. رئیس جمهور افغانستان و مامورین ارشد کابینه وی در مصاحبه ها و کنفرانس مطبوعاتی خود در کنفرانس لندن مکررا بیان داشتند که این طرح جوانانی را که بدلیل بیکاری و عدم امید به اینده به پیوستن به گروه طالبان روی اورده اند هدف قرار میدهد و امید بر ان است که از طریق ایجاد مشاغل و ارائه مشوق های مالی و پولی این گروه واپس به حکومت مرکزی افغانستان جذب گردیده و سلاح خود را بر زمین بگذارد.

از جانب دیگر گروه مقابل یعنی مخالفین یا طالبان که مخالفت انان با حکومت افغانستان بر اساس عقاید و ذهنیت بنیادگرایانه انان بنا نهاده شده است تاکنون به این طرح مصالحه پاسخی نداده است و در عوض حملات انتحاری را در افغانستان افزایش بخشیده اند. در طول سال گذشته طالبان مکررا از حکومت خواهان خروج کامل قوای خارجی از افغانستان گردیده و بیان داشتند که خواهان هیچ گونه مصالحه با حکومت نبوده و بلکه خواهان ایجاد یک حکومت مشابه با انچه انان در اواخر سالیان 1990 در افغانستان داشتند میباشند.

 تحلیل گران بر این نظرند که این طرح نیز یک دیگر از طرح های ناکام بین المللی خواهد بود که بعد از به مصرف رسیدن میلیارد ها دالر که میتواند در عرصه های دیگر انکشاف افغانستان به مصرف برسد با ناکامی روبرو خواهد گردید. دلیل ناکامی این طرح استفاده از مشوق های مالی برای گروهیست که برای ائدیالوژی یا عقاید خاص خود میجنگند و ترغیب انان از طریق ارائه مشوق های مالی به جای نخواهد رسید و از جانب دیگر تعدادی از باشندگان افغانستان بر این نظریه اند که بدلیل مشوق های مالی موجود در این طرح تعداد زیادی از جوانان بشکل داوطلبانه برای کسب این امتیازات رو به طالبان خواهند اورد تا از ان طریق بتوانند برای بدست اوردن این امتیازات واجد الاشرایط تلقی گردند. این خود به بحران سیاسی و بی ثبات بیشتر در افغانستان خواهد انجامید.

گروهی از زنان که از جامعه مدنی افغانستان نمایندگی میکردند در این کنفرانس مکررا از روسا خواستند تا بار دیگر به مصالحه با گروهی که به هیچ گونه اساسات حقوق بشر اعتقاد نداشته و زنان را همواره شهروند دست دوم تلقی میکند تن ندهند و بیاد داشته باشند که زنان افغانستان که بیش از پنجاه فیصد جمعیت ان کشور را تشکیل میدهد به هیچ وجه خواهان زندگی تحت سلطه رژیم طالبان که افغانستان و جهان انرا برای پنج سال تجربه نموده است نیستند. آوردن طالبان به افغانستان به معنی بستن دروازه ها بروی انکشاف و شگوفایی، پایمال گردیدن حقوق زنان، افتادن امور سیاسی افغانستان بر دست پاکستان و عربستان سعودی و بازگشت به وحشت و عقب ماندگی خواهد بود.

 ولی جذب جوانان افغانی که در مناطق جنوب افغانستان بدلیل عدم موجودیت امکانات کاری و اینده بهتر در چنگ این گروه بنیادگرا گیر امده اند باید کوشش حکومت افغانستان نه از طریق مصالحه با طالبان بلکه از طریق مقابله شدید و پاکسازی مناطق جنوب و جنوب غرب افغانستان از وجود انان و انکشاف ان ولایات صورت گیرد تا باشد که جوانان ما نیز بجای روی اوردن به این گروه و برداشتن سلاح برای کشتن هموطنان خود، قلم بر دست گرفته و همانند جوانان هم سن و سال خود در کشور های همسایه مکتبی برای رفتن، شغلی برای تمویل خانواده و اینده یی شگوفا و بدور از انتحار و قتل و کشتار را پیش رو داشته باشند.

دروازه را مگشا!

من به نمایندگی از خود
خودی که خیلی از خودش را باختست
من به نمایندگی از استخوان های پوسیده برادرم
از عمق تارهای صوتی بریده در گلوی پدرم
من به نمایندگی از یک باغ سوخته
من بنام آدم هایی که نامشان را نمی دانم
میخواهم
که دروازه را برویشان نگشایید

من
بخاطر خواهرم
که رگ هایش را بجرم کفش های زنانه بریدند
بخاطر خاکستر یک کتابخانه کتاب خاک شده
بخاطر نوارهای سوخته آواز سرآهنگ
بخاطر پنجره های سیاه شده با رنگ های قیری قبرستانی
بخاطر فیته های سرخ موهای دختری که طناب اعدامش گردید
میخواهم که دروازه را نگشایید

بیادم
تپه هایی از آدم های مرده، چهره هایی از وحشت
وز وز مگس ها بر گرد مردمک خشکیده یک چشم
یا صحنه مضحک عروسی کودک با مردی کهنسال
می آید
هنوز بوی تعفن تحجر در انحنای ریش ها
هنوز بریدن سرها و رمیدن گله ها
گیجم از فراموشی مایان

من
میدانم که
دروازه را نخواهم گشود
دزد را دوباره به خانه
نخواهم برد
حتی اگر از پشت در
آواز چوپان را بشنوم
باز هم
نخواهم گشود
دروازه را

میدانم
رابعه میخواهد به مکتب برود
بگذار بداند که "ح" برای حقست
و "ز" برای زندگی
بگذار رابعه خود
زندگی را هجا کند
بگذار یوسف با قلم خو گیرد
بگذار از بند دروازه های بهشتی که با انفجارش گشوده خواهد شد
برهد
بگذار پروانه ها به جرم رنگ هایشان اعدام نگردند
روز کمرنگ را
بگذار بماند
بخاطر خدا
دروازه را مگشا!