درهفته گذشته مقاله ای را تحت عنوان «طاهر بدخشی کی بود، چگونه می اندیشید و چسان جان باخت؟» درسایت گفتمان مطالعه نمودم که به کوشش مشترک دوستانم، قیام الدین «پهلوان» وکریم شاه «میر» ازجمع فعالین حزب آزاده گان افغا نستان خامه کاری شده و ازسخنرانی ها و یا د داشت های نشر شده در«یاد نامۀ محمد طاهربدخشی چاپ کابل» وهم حکایات وروایاتی ازکوچه ها و پس کوچه های شهرفیض آباد جمع آوری و تهیه گردیده است؛ که اینک به سبک خاص تذکره نویسی(؟!) به قامت سخن آراسته شده و درسایت های آریایی و فراتر از مرزها بعد از پیراستن، مجال چاپ یافته است.

راجع به این که این نوشته از نظرتوانایی و ظرفیت های دانش نویسنده گی ( درشکل ومضمون ) تا چه اندازه مقبول نشروتکثیراست، اصلأً حرفی ندارم؛ بنا برین می خواهم به حضور خواننده گان ارجمند خاطر نشان بسازم که هدف از نگارش این نامه، اشاره ای است به دو موضوع مشخص، که در مقالۀ این دو دوست عزیز تذکررفته است:

اول ـ اینکه؛ درلابلای این داستان دنباله دار راجع به سرنوشت غم انگیز شهدای گلگون کفن « محفل انتظار» و ازجمله اعضای خا نواده من یعنی حادثه اسفناک زمستان 1358، که دراثر یورش بی رحمانه قاتلین ملت و دشمنان مردم افغانستان مادرو خواهر وبرادرم به شهادت رسیدند، دوستانم چیزهای نوشته اند که بدون مشوره با شخص من و فامیل وخا نواده ای من به نشر رسیده است که مغا یراصل فرهنگ مقاله نویسی وروزنامه نگاری بوده و با آ داب و پرنسپ های ژورنالیسم سازگاری ندارد.

دوم ـ با وجود آنکه دراین مقاله به معرفی وشناسا یی مرحوم بدخشی صادقانه پرداخته شده است، اما با اندک تأ مل می توان استنباط نمود که این خامه پردازی درحقیقت غیرآگاهانه توهین به زنده یاد بدخشی و یاران عزیزاوست.

بنأً می خواهم به صفت یکی از راهروان راه شهید بدخشی و شهید مولانا باعث وسایر شهدایی گلگون کفن راه آزادی کشورم، خدمت آن عده از رهبران سابق سازا وکدرهای ارجمند «محفل انتظار» که خوشبختانه هنوز از نیش اهریمن درامان مانده اند، به عرض برسانم که جلوی چنین خود سری ها را گرفته و نگذارند که هرکس ازنام بدخشی وسازمان او آگاهانه وغیرآگاهانه به نوشتن این گونه مسایل، غیر مسئولانه بپردازند. به خصوص آنهای که در حدود چهل سال ازعمرعزیز خویش را در سیاست وسیاست بازی سپری نموده و هنوزقادرنشده اند که حتا یک نامه را از فکر واندیشه خود در سوگ شهیدان مکتب خویش بیرون بکشند، بنأً مصلحت نیست تا به چنین کارهای بزرگی دست بزنند. ازاین بیش نمی خواهم با عث ملالت خاطر دوستان شوم امیدوارم دوستان مرا درک نمایند.

 درخاتمه احترامانه چنین پیشنهاد می نمایم که وارثین «محفل انتظار» هر چه زود تر دست به کار شده و مشترکاً به تهیه تاریخچۀ سازمان اقدام نموده و آن را جهت آگاهی مردم به نشر بسپارند. تا توانسته باشند از یک طرف تجارب مثبت ومنفی سازمان را به خاطرۀ تاریخ سپرده واز جانب هم دین بزرگی را بخاطر گرامیداشت از خاطرات جاویدان یاران عزیزخود ادا کرده باشند. برای انجام این مأمول بزرگ بهتر است از جمع دوستان با تجربه، محترم محمد بشیر بغلانی، محترم ظهورالله ظهوری، محترم محبوب الله کوشانی، محترم رفیع خوست وفرینگی، محترم مجید اسکندری، محترم بسم الله خان، محترم صاحب نظر مرادی، محترم رحمت الله بیژنپور، محترم داکتر سینا دلیری، جناب استاد سیف الدین و دیگرعزیزان، یک کمیسیون تدارک انتخاب نموده و بکارآغاز نمایند. در فرجام از خداوند بزرگ موفقیت مزید برای همه آرزو می کنم. یاد داشت : بتاریخ هفدهم عقرب سال 1386 خورشیدی، سازمان انقلابی زحمت کشان افغا نستان در تشکیل یک حزب جدید « حزب آزاده گان افغانستان » ادغام گردید. و به تاریخ 16 عقرب 1387 اینجانب عطا باری ضیا زاده سابق عضوی کمیته مرکزی «سازا» ارتباط خود را با حزب آزاده گان افغانستان قطع نموده و ازآن تاریخ به بعد با هیچ یک از احزاب و جریان های سیاسی کشورارتباط سازمانی وحزبی ندارم. ارا دتمند شما عطا باری ضیا زاده افغانستان