رود هیرمند چگونه کتاب خوان شد؟

کاری از اوگل: کابل پرس

در کنار این گزارش وقتی گزارش به آب انداختن 25 تن کتاب را در ولایت نیمروز خواندم این سئوال در ذهنم خلق گردید که وقتی جنگ در این سرزمین خارج از استاندارد های معمول باشد تعامل با فرهنگ را در این سرزمین چگونه می توان تبیین کرد و یا به عبارت دیگر تعامل با فرهنگ تا چه اندازه خارج از استاندارد خواهد بود؟

براساس گزارش ها مقامهای محلی ولایت نیمروز هزاران جلد کتابی را که توسط یک ناشر افغانی از ایران وارد، افغانستان شده بود به رود هیرمند انداختند.

براساس اظهارات اقای شریعتی ناشرافغانی انتشارات عرفان 11 عنوان کتاب را 6 ماه پیش برای فروش به افغانستان وارد کرده بود که وزن تقریبی آن 25 تن می گردید، اما این محموله توسط مقامات گمرک ولایت هلمند توقیف می گردد و این کتاب ها را جزء کتاب های غیر مجاز اعلام می کند. در حالی که به گفته اقای شریعتی این کتاب ها عبارت بود از: "هزاره ها" نوشته حسن پولادی به ترجمه عالمی کرمانی،" شناسنامه افغانستان" نوشته بصیر احمد دولت آبادی، "گل سرخ دل افگار" نوشته جواد خاوری،" نهج البلاغه"، مجموعه نامه ها و سخنان حضرت علی و "اصول کافی".

البته این قلم به باقی لیست کتاب ها توقیف شده دست رسی پیدانتواستم. اما این تعداد از کتاب هایی که ظبط گردیده و به آب انداخته شده است از جمله کتاب هایی است که هیچ مشکلی از نظر سیاسی و مذهبی نداشته است. کتاب اصول کافی یک از کتب معتبر شیعی است که تا کنون شاید هزاران بار چاپ شده باشد و در سراسر جهان توسط پست ویا باربری در سراسر جهان توزیع و فرستاده شده است. شناسنامه افغانستان کتابی است که فقط به معرفی افغانستان پرداخته و تا کنون چندین بار به چاپ رسیده است، این کتاب حاوی اطلاعاتی مفید درباره افغانستان است که  محقق سخت کوش هم وطن ما جناب اقای بصیراحمد دولت آبادی سال ها زحمت ان را کشیده است و یکی از کتاب های تحقیق برای معرفی افغانستان می باشد. اگر واقعا این کتاب از نظر مستندات تاریخی دچاراشکال بود و یا میان ملیت های موجود در افغانستان تفرقه ایجاد می کرد، باید به نقد و رد آن از نظر علمی و استنادات تاریخی می پرداخت تا توقیف و نابود کردن آن، تجربه ثابت شده است که هرجریانی با خشونت و بدور از منطق عملکند مردم بیشتر راغب می گردد تا بداند که در آن چه بوده است که توقیف شده است مقامات محلی گمرگ نیمروز در واقع برای این کتاب ها تبلیغ کرده اند تا نبودی آنان.

غلام دستگیر آزاد، والی نیمروز به سایت فارسی بی بی سی گفته است که شماری از این کتابها "اختلاف برانگیز بود و در این کتابها به مسائل قومی و مذهبی دامن زده شده بود." والی نیمروز می گوید در زمان توقیف این کتابها مسئولان اداره های ارشاد و حج اوقاف، دادستانی، امنیت ملی و اطلاعات و فرهنگ این ولایت حضور داشتند. به گفته او، نمونه هایی از این کتابها برای بررسی های بیشتر به وزارت اطلاعات فرهنگ به کابل فرستاده شد.آقای آزاد گفت که تصمیم انداختن این کتابها به رودخانه توسط وزارت اطلاعات و فرهنگ و دادگاه عالی افغانستان گرفته شده است.اما عبدالمالک کاموی، رئیس اداری قوه قضائیه افغانستان گفت که از صدور چنین حکمی توسط دادگاه عالی اطلاعی ندارد.

اما دین محمد مبارز راشدی، معاون وزارت اطلاعات و فرهنگ به بی بی سی گفته است که روند توقیف، بررسی و به آب انداختن این کتابها در کل با مداخله نهادها و اشخاص مختلف همراه بوده است

کتابهایی که به رودخانه انداخته شدند جزئی از کتابهایی است که هیچ مشکلی ندارد و در افغانستان همیشه بوده و در آینده هم خواهد بود. معاون وزارت اطلاعات و فرهنگ می گوید: "دو مشکل در این تصمیم گیری وجود دارد: یکی در نفس قضاوت در این کتابها- که مورد استفاده مردم است، چرا ممنوع قلمداد می شود و دیگر این که روند ممنوع کردن این کتابها عجیب است. ما در روند اجرایی خود قانونی نداریم که کتابی که ورودش ممنوع باشد آن را به آب بیندازیم. در صورتی که کتابی ممنوع دانسته شود باید واپس به وارد کننده آن مسترد شود و نه این که به رودخانه انداخته شود.

سئوال اساسی این است که توقیف و امحای 25 تن کتاب در کدام قانونی و استناندارد فرهنگی مجاز است که در افغانستان اجرا گردیده است؟ به راستی چرا مسئولین فرهنگی کشور بدون تو توجه و بدون تحقیق فرمانهای را صادر می کنند که که در هیچ قاموسی مطابقت ندارد. ایا تا هنوز قانون مدونی برای ورود کتاب درافغانستان وجود دارد؟ این که چه کتاب اختلاف برانگیز است کدام قانون و چه نهادی باید پاسخ گو باشد؟ حال اگر تا هنوز هیچ معیاری قانونی دراین باره دراین کشور تدوین نشده است چرا 25 تن کتاب براساس سلیقه های شخصی و برداشت های آماتوری و بدور از تحقیق و بررسی توقیف می گردد؟

 توجیه به آب انداختن این کتاب ها نیز جالب است

غلام دستگیرآزاد، والی نیمروز می گوید: به دلیل این که ممکن است در این کتابها کلمه طیبه و آیات قرآن نوشته شده باشد و به دستور دادگاه تصمیم گرفته شد که این کتابها به رودخانه انداخته شود.

 اولا که دادگاه رسما چنین فرمانی را تکذیب کرده است و دوما این که براساس کدام معیار شرعی مال مردم شخصی مردم رانابود کردن اند، ممگر براساس قانون اساسی کشور جان و مال اتباع این کشوراز تعرض مصون نیست که اموال یک هم وطن  افغان را این گونه به آب می اندازند؟

 اگر برفرض که این کتاب ها غیر مجاز و تفرقه انگیز بود، حتما باید به آب انداخته می شد چرا این کتاب ها را دوباره به سوی ایران رد نکرده و به صاحبش در خاک ایران تحویل نداده است تا او از نظر مالی متضرر نمی گردید؟ چه نهادی خسارت 35 هزار دالری ناشر را متقبل می گردد؟ آیا این خود تعرض به مال یک اتباع افغان از سوی دولت بدون دلیل نیست؟

به هرحال آنچه گفته امدیم به این نتیجه یم رسیم که در این کشور هیچ چیز استاندارد نیست و اگر جنگ در این سرزمین خارج از استاندارد و روال معمول دیگر جنگ ها است، وای از تعامل با فرهنگ و کتاب در این زمین

                                                           از جمهوری سکوت

روز نامه کریستین ساینس مانیتوز در امریکا در گزارشی جنگ موجود در افغانستان را فاقد استاندارد های معین دانست که از هیچ قاعده و اسلوبی برخوردار نیست و در چنین وضعیتی امریکا نمی تواند راه قاعده مند را در جنگ افغلانستان اتخاد نماید. این روزنامه با مثال های از تاریخ افغانستان آن را به عنوان بهترین معلم یاد کرده و نتیجه گرفته است که جنگ در این سرزمین حتی خارج قاعده و قانون جنگ می باشد و نمی تواند پیش بینی و اندازه گیری کرد که در آینده این جنگ چه اتفاقی می افتد و کی پیروز خواهد شد.