«دانشگاه» و فاشیزم آبرو رفته!
نوشته: عبدا لولی تاجک تبار
نشریه کابل پرس، اخیرا مطلبی در مورد دانشگاه و پوهنتون نشر کرده است. در زیر این مطلب، کامنتی بسیار جالب، دلنشین و با متانتی از هموطنی با احساس به نام یما نسیمی، منعکس شده که آنرا عینا نقل میکنم و یادداشت کوتاهی نیز بر آن می افزایم. نخست کامنت منتشره در کابل پرس از جناب نسیمی:
«فاشیزم گستاخ و وطن فروشان نشسته بر قدرت و آمریکایی مشربان که فرهنگ و زبان بومی خود را دیگر قبول ندارند، خیلی خوب بیاد می آورند که واژه «دانش» در کلام ناصر خسرو و شهید بلخی و.. بسیار آمده است، «دانش» ده ها بار در زبان سخنوران بلخ آمده، هزار سال قبل که از ایران امروز، نشانی و نامی نبوده است! درخت تو گر بار دانش بگیرد/ به زیر آوری چرخ نیلوفری را. و یا: دانش و خواسته است نرگس و گل/ که بیک جای نشگفند بهم! پس مشکل در کلمه «زبان بسته» نیست، در قلرو بینش فاشیزم قبیله و زبان قبیله است! امروز «دانشگاه» به سمبل مقاومت ملی، مبدل شده است.
دانشگاه یعنی، آزادی؛ یعنی فریاد در گلو خشکیده بومیان اصلی خراسان کبیر؛ در طول سده ها حاکمیت بیننگان؛ حکومت دغلبازان، جعلکاران و نواده گان موسولینی؛ پول پوت و ماکیاولی! واژه دانشگاه، یعنی احقاق حق؛ حقی که سده ها پایمال هوس وهجوم دزدان گردنه، قرار گرفته است! ایرانی و رژیم خودکامه آن، برای نفوذ در جهان، چه نیازی به زبان فارسی دارد؟ مگر رژیم ایران در لبنان با شیخ حسن نصرالله و در عراق با مقتدی صدر، با زبان فارسی حرف میزند؟ مگر « مجمع اهل بیت » دستپخت ایران در آلمان و کانادا و صدها جاسوسخانه ایران در اقریقا و امریکای لاتین به فارسی، تکلم میکنند؟ آیا اگر دانشگاه ر ا « پوهنتون» بگویید، بساط جاسوسی ایرانیان، در قلمرو افغانستان، برداشته میشود؟
نوادگان موسولینی، ودست نشانده کبیر شان جناب کرزی، همه بدانند که تاریخ توطئه و شیادی های ازین دست، دیگر گذشته است و امروز دیگر کسی فریب این دلقک بازیهارا نمی خورد! طالبان وحشت و بربریت که درد وره زمامداری و همین اکنون، کاملا به زبان « اردو وپنجابی» صحبت میکنند، چرا از سوی شاه شجاع چپن پوش، «فرزندان غیور وطن و برادران عزیز » خوانده میشوند اما فارسی زبان های افغانستان یکسره، « وطن فروش، ایرانی و جاسوس» قلمداد میگردند؟ همه فارسی زبان ها و همه ملیت های محکوم که فارسی ر ا زبان دوم شان میدانند، باید قیام کنند، باید، حق خویش را از دهان شیر (روباه های مکار) بگیرند! روز های قیام و مبارزه است.
پیروزی از آن دانشجویان مبارز است . یما نسیمی»
بنگرید، پیام بسیار ساده است و صمیمی. پیام می گوید، فاشیزم دیر پای نشسته به قدرت، به مردم خود پشت کرده است، از قرن ۱۹ بدین سو، به ساز بیگانه، میرقصد. زبان ملی خویش را طرد میکند و به «لسان نوبنیاد پنجابی و اردو » تکلم میکند! فردوسی و فرخی و سنایی و تمامی افتخارات تاریخی آریانا و خراسان را به « ایرانیان » می بخشد و بت های بامیان را به گلوله می بندد! چند تا جاسوس چند جانبه مثل انورالحق احدی و اشرف غنی و خلیل زاد و حامد کرزی، زیر نظر اجنبی برای مان قانون اساسی میسازند و یک پاکستانی مشرب و اپورچونیست مشهور به اسم « استاد حبیب الله رفیع» برای حفظ به اصطلاح « مصطلحات ملی! » گریبان چاک میکند و کف بر دهان می آورد! پشتونیزم افراطی وقتی همه فارسی گویان را « جاسوس و ایرانی » میداند، ما چرا این قبیله دغل و اجنبی پرور را که « پشاور » مرکز فرهنگی و تجاری، اوست وتمام بود و نبود اقتصادی او چند لوله تریاک و چند تفنگ « برنو » زنگ زده است، هموطن و همدم خویش بدانیم؟
اینهمه جاسوس و وطن فروش را شما قرن هاست، به اسم قهرمان ملی و قهرمان استقلال (!) و فلان و به مان، معرفی کردید، ما چیزی نگفتیم، یک نام «احمد شاه مسعود» که از قبیله ای تان نیست، و برای مردم ما عزیز است، به حدی خشم تان را بر انگیخته است که از چپ و راست به او و منطقه و فک و فامیل او می تازید! اعظم سیستانی و ملالی موسی نظام و خلیل معروفی و... خواب شب را بر خود حرام کرده اند و هر شب یک دشنامنامه علیه مسعود می نویسند! همه فارسی زبان ها و ملیت های که فارسی را زبان دوم خویش میدانند، هم باید برای صیانت واژگان زبان شان، مقاومت و پایداری ورزند هم درجهت ساختن قلمروی تازه که اسم آن هر چیزی که باشد، افغانستان و پشتونستان، نباشد!
فاشیسم اوغانی نام افغانستان را بخاطر وطن فروشی ها، مکتب و کتاب سوزی ها و تیزاب پاشی ها به رخسار زنان و کودکان، بسیار به لجن آلوده است. این نام اکنون لایق ما نیست، این ننگ و نکبت است. تحقیر و اهانت است. دشنام است. آزادی و برابری برای همه آدم ها و ملیت ها شعار ماست. محکومین امروز، آینده را با دیوار های استوار از عشق و اعتماد ملی، بر پا خواهند داشت. محکومین امروز، حاکمان فردا خواهند بود!
برگرفته از سایت خاوران