لطيف پدرام
غــزل بــد خــشــان
با تو،
هزار چهرهء بيباک سرفرازي ام
نگاهت اطمينان عجيبي است
ميتوانم هزار گلوي زخمي را بسرايم
سرود آناني باشم که خاموش شان کرده اند
ترانهء مرداني که خاموش اند
غزل هزار دختر عاشق
که قلب هاي توفاني شان
اندک،
اندک،
خاموش مي شوند
يکسره بدخشانم با تو،
استقامتِ بي بديل کوهستان هايش :
شکيب سواحل آمو،
در نبرد زلزله و توفان
قدرت آباد کردنم؛
از هيچ ، از صفر
کابلم ، سر بر افراشته از خاکستر خويش
با تو،
ني، تو اي شبانه ئي چوپان هاي هندو کشم!
رهائي
آزادي ام !
اسم اعظم شهادت
به حفيظ آهنگرپور
متفکر نابغه و چريک نامبردِ قله هـاي هندوکش،
که در اوج جواني و زيبــــائي در زندان مخــوف
« پلچرخي» به دستِ جلادان « امين» تيرباران شد.
اي يار، اي زادهء هندوکش!
بگذار سرودي بخوانمت امشب
نه چنان، چون چنگي که
زهره اش نواخت در آستان خدايان،
سرودي چنان، چون بانگِ عاصي ِ روزگار
درپيشگاه معبدي که توئي
با انعکاس گسستهء فريادش
در باد.
اي پرومته وار
برفروزندهء آتش زندگي
آبروي تمام آينه هاي زميني
چنين که خورشيد وار
از گردنه هاي « شگان» فراز مي آئي
از کوه ها
و قله ها
و آذرخشان
از عطر ها
و پونه ها
و سياوشان
درنشسته به تماشا
اينک
( فوجا فوج)
دختران عاشق کوهستان اند.
گذشتن خورشيد را از تنگه هاي شب
فريادِ آفرين ِ جهاني
با عطر و پيچک و باران هاش
بر گرده گاه کوه
اي يار، اي زاده هندوکش
رب النوع پيکار هاي سخت
اسم اعظم شهادت
بگذار سرودي بخوانمت امشب.
نشاني
بي آنکه در فکر نامي باشند
رفتند.
بي آنکه از مهتابي
به کوچهء تاريک برآيند
رفتند.
بي آنکه ماه برآيد
رفتند.
اين تنها يادگار ياران من است
حتا
بي حضور من
رفتند.
عريانتر از هميشه
باران و بره بود
و سبزي ي بي کرانه ي نام تو
در لابلاي رنگهاي رنگين کمان
و غوغاي آب و آفتاب،
در هرم بزرگ، در جهات فصول
در جهات زمان.
در اولين باغ معلق
کسي عاشق شده بود
در خطوط صاف يا منحني نقشها
نامت را نوشته بودند
در زيگورات هاي خاور نزديک
شايد هم،
در"اريحاي" دير سال
در محافظه کاري ي خيالهاي هنر مصر
و تنگي ي نيلگونه ي شان.
يکبار هم،
پس از نخستين توفان بزرگ نيل يافتمت
در نخستين سفره
در نخستين آبادي
در هواي صاف
بعد از تندرو توفان.
اگر بتوانم از امواج ماه، پارو زنان بگذرم
در کرانه هاي بدخشان بازت مي يابم،
سرزمين سخاوتمندي که از آن توست
و آغاز جهان من.
دستان خنيا گرت
از اعتدال آرامش آفرينش سرشار ميشوند
آنجا که ماه
عاشقتر از هميشه مي آيد
و مي نوازد لبخندان دختران را
و حس رويش گلها را.
سهم دو باره ي خورشيد است
نگاه کن!
شب را،
پارو زنان به پايان خواهيم برد
چندان که ميتواند بر خيزد
از لبالب فريادش اين کوهستان.
عريانتر از هميشه بمان
امشب
آغوش بي قراري ست
اين سينه ي شکافته تا جان.
پاريس 2003