قدیره واسوخت شاعر ونویسنده  زبان پارسی

 


متولی ولی رحمکیان نویسنده وشاعر فرزند بدخشان




بحری شاعر جوان وبا استعداد فرزند کوه پایه های درواز 

توطئه ترور جلال الدین یفتلی، فرمانده نیروهای ویژه‌ی افغانستان خنثی شد

 

 

جلال الدین یفتلی از فرماندهان مقاومت علیه طالبان که اکنون فرمانده‌ی قوای ویژه یا ( Special force ) در چوکات وزارت دفاع افغانستان  را دارد، روز گذشته از یک سوء قصد جان به سلامت برد.  قوای ویژه‌ی افغانستان با همکاری نیروهای جامعه‌ی جهانی مؤثر ترین نیرو علیه طالبان به شمار می روند.

این نیروها در عملیات‌های شبانه و غافیل گیرکردن دشمن، کاراترین نیرو ثابت شده اند. بازداشت سران طالبان در مناطق جنوب و فعالیت چشمگیر جلال الدین یفتلی در بازداشت و سرکوب طالبان، او را خار چشم حلقه‌ی فاشیستی و طالبانی حکومت ساخته است.

چندین بار، حلقه‌ی حکومتی همفکر با طالبان خواهان برکناری او شدند، اما توانایی این فرمانده سابق مقاومت و صداقتش در اجرایی وظیفه، حمایت زیادی داخلی در حکومت و همکاران بین المللی نیروهای نظامی افغانستان را به همراه داشته است، تا دشمنانش را نگذارند که علیه او توطئه نموده و اورا از وظیفه دور کنند.

پس از این که حلقه‌ی حکومتی در چندین اقدام شان برای برکناری او موفق نشدند، اکنون خواستند با ترور وی این قهرمان وطن، کسی که شب و روزش برای تأمین امنیت افغانستان و جنگ در برابر طالبان و القاعده می گذرد را، با جا بجایی نفوذی دشمن در میان افرادش ترور کنند که خوشبختانه، فردی که می‌خواست این عمل شوم را انجام بدهد، با فعالیت دلیرانه‌ی سربازان نیروهای ویژه‌ی افغانستان روز یک شنبه، 21 حوت در مرکز فرمانده‌ی نیروهای ویژه بازداشت شد.

عامل ترور فرمانده‌ یفتلی، جنت گل، سرباز ارتش ملی افغانستان که باشنده‌ی اصلی ولایت نورستان است معرفی شده. او که با استفاده از لباس ارتش و کارت هویت سربازان ارتش، به مقر فرماندهی نیروهای ویژه نفوذ کرده بود، می‌خواست با اسلحه ی دست داشته فرمانده یفتلی را ترور و بعد خود را انتحار کند که خوش بختانه پیش از هرگونه‌ اقدامی، باز داشت شد.

ترور زنجیری فرماندهان مقاومت، ادامه دارد و دشمنان مردم افغانستان با استفاده از خائنان حکومتی، موفق شدند که جنرال داوود داوود، فرمانده زون 103 شمال، مولانا سید خیلی فرمانده امنیت کندز، تاج محمد مجاهد فرمانده امنیت کندهار، شاه جهان نوری فرمانده امنیت تخار و در آخرین عمل شوم شان، استاد برهان الدین ربانی رهبر مقاومت را شهید ساختند.

حکومت ناکارای افغانستان به جای تلاش بر گرفتاری عاملان این حوادث شوم، برای تقویت تفکر طالبانی و آوردن آن‌ها تلاش دارد که این سبب نارضایتی شدید مردم شده و افغانستان را از رفتن به سوی توسعه و آینده‌ی روشن باز داشته است.

‍نقد بر اعلامیه ۱۲حوت ۱۳۹۰ شورای سرتاسری علمای افغانستان

 

 

این نقد بگونه خط به خط صورت گرفته و بهتر است تا اول اعلامیه بخوانش گرفته شود. 

   ده سال تمام کشور در آتش خشونت های دهشت افگنان سوخت و هزاران انسان بکام مرگ و بدبختی فرستاده شد ولی هر گز شورای علما٬ مرتکبین این جنایات را به اساس اصول دین جنایت کار نخواند. آیا این شورا میپذیرد که سیاست در افغانستان آلوده به ناپاکی هاست و هر گاه آنها از دریچه دین وارد سیاست میشوند٬ در حقیقت نام دین را با این ناپاکی ها گره میبندند؟ زمانیکه هزاران انسان که در قلبشان قرآن حفظ هست سر بریده شدند٬ مساجد و قرآن ها سوختانده شد و اطفال و زنان با بی رحمی کشته شدند٬ آیا این روحانیون آیات قرآن را نمیشناختند؟ آیا شما اعضا شورا حاضرید همه پول های را که تا هنوز از آدرس شورا به بهانه های مختلف ولی از امکانات جامعه بین المللی گرفته اید دوباره باز گردانید و اعلام نمایید که دیگر از معاش حکومت که همه چیزش مدیون کمک های جامعه بین الملی هست استفاده نمی نمایید؟ خانه های عصری و لکس بعضی از شما ها پول آبله کدام دستان است؟
در قسمت قبول تصمیم شورای جهادی و ریاست  جمهوری از سوی این شورا٬ مردم تصویر چندتن از این رهبران جهادی را در ذهنشان مجسم نمایندو و قضاوت کنند که این شورا دین و نام خدا و کلام خدا را بخواست چی کسانی استفاده میکند.؟ امروز آقای کرزی در راس یک حکومت سرا پا آلوده به فساد قرار دارد ولی این شورای نجات بخش٬ جز جلالتمآب گفتن برای ریس جمهور پیام دیگری ندارند و شما مردم دلیل این همه را میدانید. این شورا اگر به دهل سیاست حکومت نمیرقصد چرا تا دیروز در باره زندان های افغانستان خاموش بود؟ از مدتی بدینسو که قرار است این زندان به حکومت تسلیم داده شود٬ همسو با حکومت مردم فریبی میکنند. حملات شبانه با وجودیکه متاسفانه تلفات ملکی دارد ولی دهشت افگنان و آنانی را آدرس قرار میدهد که با حملات انتحاریشان جان هزاران انسان بیچاره را میگیرند. پس چرا این جانیان که در خانه های مردم پنهان میشوند و انسان های بیگناه را سپر خود میسازند با آیات و فتوا های دینی محکوم نمیشوند که بساط جنگ و نا امنی ریشه کن شود و دست آی اس آی از سر زمین ما کوتاه شود. نزد شورا و اعضای آن تجاوز پاکستان بدلیل رابطه های سلیقویشان با این کشور هیچ عیبی ندارد. آیا همین رهبران سیاسی٬ نظامی و دینی پاکستان که شما ملاقات با آنها را مثمر میدانید و به دهل زدنهایشان میچرخید یک بخش عظیم عاملین جنگ و بدبختی امروز کشور ما نیستند؟ هر اعلامیه یا حرکت که به نفع آی اس آی و گروه های دهشت افگن مربوط به آن تمام شود را شورای شما مثبت ارزیابی میکند ولی مردم میدانند که سیاست های وارد شده از پاکستان همه هست و بود مادی و معنوی ما را به نیتستی کشانیده است. استفاده از آدرس دین برای اهداف قومی٬ زبانی٬ سیاسی٬ مادی و گروهی خیلی ها نادرست و تاسف برانگیزاست. شما به عنوان شورای علما در انتظارید که رهبران سیاسی٬ نظامی و دینی پاکستان برای شما صلح بیاورند ولی ما میدانیم که شما میدانید این چال و نیرنگی بیش نیست. شما به عنوان شورای علما در تلاش هستید که به خواست پاکستان و سلیقه های شخصی خودتان گروه جنایت کار حکمتیار- طالب را به قدرت بکشانید٬ چی آبرو عزت برای مردم و باورهای مقدس آنها  باقی خواهد ماند؟ سو استفاده از نام دین برای به قدرت کشانیدن عاملین راکت بارانی های کابل٬ خون ریزی ها و انتحاری ها٬ از دین چی چهره به ذهن مردم افغانستان و دنیا معرفی خواهد کرد؟ از شما به قول خودتان علما میپرسم که آیا خون اطفال٬ زنان و مردان بیگناه که بدست این گروه های جنایت کار ریزانده شده اند از مقدسیت خون یک انسان برخوردار نیست؟ ریزاندن خون انسان و آنهم مسلمان در دین چی حکمی دارد؟ آیا صلح و ثبات بدون عدالت و دادخواهی یکی از اهداف این شوراست؟ اگر چنین است پس این هدف با دین چی ربطی دارد؟ 

 آیا درجریان ده سال  شما این آیات  قرآن را نمیدانستید و تازه آموختید؟ اگر این اعلامیه فرمایشی از جانب پاکستان و راه باز کردن به گروه های وابسته به آن نیست٬ چرا در طی ده سال در این مورد خاموش بودید  و چرا در عین اعلامیه که در آن از پاکستان و رهبران آن تمجید میشود و به طالبان و حکمتیار خوشامدید گفته میشود از آیات قران  استفاده میکنید  و افکار طالبانی را منطق دینی بخشیده و مردم را مجبور به پذیرش آنها میسازید؟ حکمتیار علیه حکومت خودشان یعنی حکومت مجاهدین که او نخست وزیر آن بود جهاد میکرد و طالبان هم از نام دین به درخت٬ خانه٬ زمین٬ مسجد٬ طفل٬ زن و مرد رحم نکردند و هرچی از دست این گروه تاریک آمد انجام داد ودر ادامه شما آیات قرآن را وسیله برای به قدرت رسیدن این گروه ها قرار میدهید. پس واضیح است که پالیسی شما٬ پالیسی مشترک فریب مردم از آدرس دین و قرآن است.  ریس  شورا خود بار بار در کنار خانم ها حضور یافته است که تصاویرش موجود است. پس یا این آیات را نمیدانسته یا به آن اعتنایی نداشته یا هم این آیات را امروز سو استفاده میکنند و پول بدست میاورند.

اگر مردم در مقابل این مکرو فریب سیاسی شورای معاش خوار حکومت خاموش بنیشینند یا بهراسند که نام دین و آیات قرآن را در آن بخاطر خاموش ساختن همه استفاده کرده اند٬ فردای تلخ در انتظار همه خواهد بود. چنانچه به باداران پاکستانی و برادران دهشت افگنشان وعده سپرده اند که به موارد بیشتر در وقت لازم پرداخته خواهد شد. آن موارد دقیقا تطبیق یک حاکمیت تفکر تنگ و تاریک طالبانی به دستور آی اس آی خواهد بود نه دستور قرآن.

سید قباد زارع 

فرستنده : منحاج الدین پامیری

       پیام شورای علما و روحانیون به مناسبت یوم النسأ!

  قلمزن : بازبین

به مناسبت قطع شدن خمس و ذکات ممالک آتازونی و فرنگی در سال 2014 نصرانی، و اهم امورات رضایت برادران ناراضی شاه شیران، ما اعضا شورای علما و روحانیون با در نظر داشت سیاست های روز و با نظر داشت پله میزان، برای جلوگیری از نشر و ترویج فرهنگ نصرانی در مملکت اسلامی خویش، که در ده سال اخیر نسبت به بعضی معاذیر شرعی اقدام به جلوگیر آن نکرده بودیم و ازجانب دیگر برآورده شدن اهداف مقدس برادران ناراضی شاه شیران، ما علما و روحانیون کشور فتوی ذیل را به مناسبت یوم النسأ صادر نمودیم. جناب شاه شیران هم منحیث "اولی الامر " توشیح فرمودند:

بر تمام زنان کشور سر از یوم النسأ واجب میباشد که، مواد فتوی ذیل را رعایت نمایند. تا به اجر اخروی برسند و از آتش دوزخ درامان بمانند.

الف – میراث: بعضی از شما زنان که بر بعضی از ما ها حق مادری دارید و بهشت به زیر پای شما میباشد. ما دو دو یا چها چهار  از شما زنان را به عقد خود در میآوریم .که آخری آن  نابالغ ویا از نواده نو جوان ما چهار سال جوانتر باشد، به نصف ما مردان متوانید میراث ببرید. اما در کشور ما بهترین راه  حل ندادن میراث شما عاجزه ها میباشد. چون مطابق مواد ( و.ظ.ح )این فتوی شما از آن استفاده کرده نمیتوانید.

ب – مهریه : حق مهریه  مربوط و مختص به شما زنان میباشد. طویانه، شیربها و پیشکش شرعاً مجاز نمیباشد. اما نظر طبق فتوی مولوی اعظم دویبندی  نظ به انکه ما مرد ها  حق پدری و برادری داریم و حق قوامیت شما به ما مردان داده شده است. پس عرف را شرع قرار میدهیم  گرفتن این بدعت ها کاملاً مجاز میباشد. چون شما که به عقد مرد ی درآئید،  آن مرد بر شما حق تملک دارد.

ج– حق انتخاب زوج: حق انتخاب زوج با خود شما زن ها و دختران بالغ میباشد. ازدواج اجباری هیچ نوع جنبه ی شرعی ندارد. اما حق پدری و کفائت ما مردان همچنان محفوظ هست و تصمیم نهائی هم از آن کس است که حق کفائت دارد. پس شما کسی را که در قلب خود انتخاب میکنید اگر جرائت داشتید برای ما بگوئید.در اصل شرعیت اختیار شما زنان به ولی  شما داده شده است  ولی  شما هست که شما را به عقد مرد دلخواه خود درمیاورد . در مورد دختران نابالغ هم تمام حقوق مربوط به  ولی دختر نابالغ هست، چون دختر نابالغ به شر و خیر خود عاقل دانا نیست اما ما مردان و علما هر آئینه این را بهتر میدانیم.

د – حفظ و رعایت حجاب کامل اسلامی: اگر یک تار موی شما در هوای مثبت (39) درجه یا بیشتر ظاهر گردد، رفتن شما به مکتب، دانشگاه، دفتر، شفاخانه، بازار و دیگر اماکن عمومی و خصوصی حرام مطلق میباشد. چه برسد به اینکه با آرایش بر صفحه تلویزون ظاهر شوید. چون ما اعضا شورا علما و روحانیون ضعیف النفس هستیم و با دیدن شما ضعیفه ها وسوسه میشویم که ضعیف ترین نوعش فکر ازدواج پنجم است، که گاهی فرض الهی اجازه آنرا نمیدهد. پس بهتر آست که چادر برقع یا چیزی پوشیده تر بپوشید تا ما  زوایایی برجستگی پنهان بدن شما را نبینیم. تا بدین صورت شیطان به ما تقرب نکند.

تبصره: پوشیدن لباس شبیه پسران، حرام مطلق هست. پوشیدن لباس مردانه تفکیک بین پسران زیبا و خوش صورت و دختران را مشکل میسازد. و ما در انتخاب پسران زیبا باعث خطا میگردیم.

ه – رعایت و قبول تعدد زوجات واجب مطلق هست: چون جای زن در منزل میباشد و زن باید در خانه هم کلام داشته باشد. ما مرد ها یومیه از منزل بیرون میرویم. بودن زن تنها در خانه جائز نیست و امکان دارد که با اجنه همکلام و همدم گردد. پس تعدد زوجات این مشکل را حل میکند. حال  کدام کافر میگوید ما زنستیز هستیم؟ ما شصت هفتاد سال عمر داریم و چند تا ضعیفه سر و نیم سر در منزل!! بنابر این هر قدر خواستید با هم مباشرت کیند. مانع شرعی وجود ندارد.

و- سفر بدون محرم شرعی جایز نیست: چون زن ها ناقص العقل هستند. امکان دارد به عوض حج راهی ترکستان شوند و راه خود را گم نمایند. حتی حدیث  مبارکه "اطلبوا العلم ولو بالصین" هم از این امر مستثنی نیست.

ز- خلط شدن شما زن ها با مردها حرام مطلق هست: چه در محیط کاری و چه تعلیمی. بودن شما با مردان حرام است حرام. باید جدا باشید. چون اگر چشم پاک ما مرد ها به شما زن ها بیافتد باعث تحریک افکار شیطانی ما میگردد. گویا شما نوعی با شیطان همکار هستید. ما را از صراطالمستقیم بدر مینمائید و ما مردان بیگناه را به گناه کبیره سوق میدهید.

ح- حق طلاق با مردان هست: اگر شوهر شما سالی یکبار به نزد شما بیآید شکر گذار باشید که مرد شما دل از آن مهروی چهارده ساله اش برای چند ساعتی هم که شده کنده و  با شما خلوت نموده است. اگر نفقه شما را مرد نمیدهد یا به امورات شرعی زوج داری رسیدگی نمیکند حق به طرف مرد ها میباشد. چون مرد ها اصل هستند و شما زن ها فرع. حتماً شما به وظایف شرعی زنا و شوهری( سکسی) تان با مرد خود به طور درست رفتار نکردید. اگر مورد ضرب و شتم قرار میگیرید باز هم حق طلاق خواستن ندارید. چون شما مطیع مرد هستید و نباید نا فرمانی مرد را نمائید، در صورت رفتن به بیرون از منزل بدون اجازه شوهر و اطاعت نکردن از شوهر، این بدعت میباشد. بدعت خلاف شرع شرعیت است. لذا ضرب و شتم شما ضعیفه ها بر ما مردان واجب میگردد. آنوقت مردها باید پایبند امور شرعی باشند و نه حقوق زن!

نگارنده: بازبین

مدیریت ویبلاگ درواز با سوگواری و درد و آه بی پایان  مراتب تسلیت خود را به باز مانده گان حادثه خونین گیتی که جان ده ها دروازی عزیز مارا گرفت به همه مردم بدخشان که در روی دنیا پراگنده شده اند ، نماینده های مردم بدخشان در مجلس  و باز مانده های قربانی  های این حادثه  ابراز داشته  و برای تمام این جوانه مرگ شده ها فردوس برین آرزو می کند . از همه هم وطنان ، حکومت های محلی و مرکزی تمنا داریم تا به بازمانده گان ایشان  رسیدگی شود. از نماینده های مردم ومقامات ولایت دوست داشتنی مان بدخشان تمنا داریم تا در آینده راه و چاره ی برای این مرگ و میر مردم عزیز ما جستجو کنند . به نظر مدیریت ویبلاگ درواز  ، بهترین راه حلال مشکلات مردم درواز نقل دستجمعی آنها به ولایت نزدیکترین است . باید تمام مردم درواز به دشت های و زمین های دولتی که در ولایات تخار، قندز ، بغلان و مزار شریف  موجود اند انتقال داده شوند . و درواز را  علف چر ویا منطیقه ی سیاحتی بسازند . سالها درازی این مردم از حوادث طبعی جان باخته اند فکر میشود بس است باید در مورد مردم درواز اندیشید. ما فکر می کنیم هر آدم که در اثر چنین حوادث تلف می شود . گناه کار  اصلی حکومت ، و حاکمان امور اند. رو شن نیگران دروازی  مسعولیت دارند تا در این رابطه از خود ابتکار بخرچ دهند.

این خبری که دل هر انسان را می لرزاند و بدنش را تکان میدهد از اژانس پزواک نقل می کنیم .

نیلوفر ابراهیمى نماینده مردم بدخشان درولسى جرگه 

تاکنون ۴۴ جسد و٧ مجروح در بدخشان اززیر برف بیرون آورده شده اند

« جاهلی و کودنی و احمقی دارد حدی 
فرق بودا را ندانستند از لات و منات
هر گزا محمود از غزنی نیامد بامیان 
رفت بهر بت شکستن رو بسوی سومنات » 
دهم مارچ سالجاری مصادف است با یازدهمین سالروز سخت... دردناک ، اسفبار و شرم آور نا بودی تندیسه های « سرخ بت » و « خنگ بت » این دو عاشق و معشوق ، که سالهای متمادی در تپه ای گرانسنگ آرام و خاموش آرمیده بودند . با درد و دریغ !! . که بدون هیچ جرم و جنایتی بحکم آی اس آی پاکستان توسط طالبان تاریک اندیش سیاه دل ، نا مسلمان و ضد ارزشهای فرهنگ بشری ، که خود بی هویت بودند و خواستند تا دیگران را نیز همانند خود سازند ، با شلیک توپ این پیکرۀ های زیبا و تاریخی کهن زمین ما را منهدم ساختند . مرحوم کوهدامنی ازین عمل شنیع امیر الطالبین کور چنین سرود .
... زین کار جاهلانه ، شد اسلام در شگفت 
بودایی و مسیحی و موسایی و هنود 
این کور از کجاست خودش ؟ با کدام چشم
ویران کند نگاره و آثار و یاد بود 
ای قامت بلند تو ، تاریخ را نماد 
ای نام با شکوه تو فرهنگ را ، نمود 
در ماتم تو گریه کند تا به رستخیز
آمویه و فرات و هریوا و زنده رود .
آری ... این وحشیان قرن بیست و یکم تاکستان های انگور را آتش زدند، پسران و دختران زیبا را با خود بردند و مردم را به ترک خانه و کاشانه شان مجبور ساختند ؛ باغهای زمردین استالف زیبا را که محل تفرج و تفریحگاه مردم بود به خاکستر مبدل ساختند ، کاری کردند که در واقعیت چنگیز خان نکرده بود. تندیسه های بودا را چنگیز و هلاکو ، تیمور و حتی سلطان محمود بت شکن نشکست . اما ملای کور رهبر طالبان گفت: (آنچه ما می شکنیم یک سنگ است.) در طول تاریخ همچو یک انسان بی فرهنگ را سراغ نداریم. بدنیست درینجا دو شعار از آیین بودا را نیز تذکر بدهم: در آیین بودا میخوانیم:
1. هیچگاه دشمنی ها با دشمنی ها از میان نمی رود. دشمنی ها تنها با نا دشمنی ها از میان میرود.
2. با هیچکس سخن درشت مگوی تا پاسخ درشت نشنوی سخن خشم آلود براستی رنج آور است و به تو همان می رسد.
بیائید عمق فاجعه ها را مو شگافی نماییم ! . در کشور مصر بزرگترین دانشگاه اسلامی الازهر و در ضمن غنی ترین مجسمه های فراغنه مصر باستان را در خود جا داده است ، شما شنیده باشید که علمای الازهر فتوای انهدام این مجسمه ها را داده باشند ؟ نـــه !! . سوالی پیدا می شود که یا آنها مسلمان نیستند و یا اینها از اسلامیت نمی فهمند ! . هر دو پرسش جواب نـه دارد . زیرا آنها مسلمان هستند و اینها هم از قوانین اسلامی می فهمند . اما ؛ درین جا از سیاست بی هویت سازی دیگران ، با فتوای دین کار گرفتند و عملی را انجام دادند که تا روز قیامت لعن و نفرین جامعۀ بشری را بخود اختصاص دادند . با پارچه شعریی از خودم و با شعار ننگ نفرین بر شما ای طالبان وحشی !!! . به این سوگنامه خاتمه می بخشم .شام تلخ

در کوچه ، کوچه بوی گلی از چمنی بود
در دره ، دره خــیل خـِتـا و خـُتـنی بـود

در قـریـه ، قـریـه بـود سـپیـدارهـا قیــام
در خـانه ، خـانه غلـغله ای انجمنی بـود

صُلح وصفا به مسجدوبتخانه جلوه داشت
بـُت را نبـودمـلال تـبر بُـت شـکنی بــود

پــیـغـام دادنــد ، کـه سپـاه خــدا رســیــد
دردا نـبـود سپــاه خـدا ، اهــریـمـنی بــود

یـک شـام تـلـخ قـامـت بــودا شکستــنــد
تا صـبحـدم زفتـح چـمن هم سـخـنی بود

دیــدم چــه ارمـغـان زفتـح چـمـن صـبـا
تـابـوت مـرغ بـدوش گـلی یـاسمـنی بـود

دیـشب بـه نـاله مرغ مهاجرهمی سـرود
واحـســرتا ! آخ ، چه زیبا وطـنی بــود

آخـونـد کور فـاتـح گـوراز تـن لطیـف
آخـر ربـود ، آنـچـه میـان کـفـنی بــود

 برگیرفته از تارگاه  غزال در بند

ظهورِ امر غریب در لمقان

فیض‌محمد کاتب هزاره: سراج‌التواریخ، جلدچهارم، بخشِ سوم، صص 603- 604

و هم در هنگامی توقفِ موکبِ همایونی در ییلاق‌گاه جلال‌آباد، مسماة فاطمه دخترِ یکی از اهالیِ لمقان [i]«آلتِ رجولیت» از خرقه‌پارها ساخته و آن‌ را رفاده‌آسا بر عانه و زیرِ نافِ خویش بربسته، ابراز داد که در شب، پیر صاحب عبدالقادر جیلانی، رحمه الله‌علیه را در خواب دیده، از او به زبانِ ضراعت و استکانت خواستار شدم که مرا به کرامت و خرقِ عادت مرد بسازد و آن جناب به دستِ مبارک قْبْلِ مرا مس کرده، فرمود:«برخیز و خود را مرد مشاهدت کن.» چون از خواب به‌شتاب برخاستم ودست به شرم‌گاهِ خویش بردم، خودم را مرد یافتم و در بامداد، این خواب، و مرد شدنِ خود را سمر و مشتهر کرده، هرکه از مردان به‌ دیدن و زیارتِ کردنش می‌آمدند، از روی زیرِ جامه آماسیدگی آن را نشان همی‌داد و مردم از اطراف به زیارتِ او گرد آمده و خیرات صرف کرده، تحفه و هدیه برای او همی‌آوردن گرفت. و هنگامی که به‌روی کارآمده، پدرِ ریش سفیدش عواید و مدخلِ تحایف و هدایا و نذرِ آن‌ها را همی‌اندوخته، گردنِ مفاخرت برافراخت و خود او پس از چندی که زنان مردش دانسته، نزدیکش نمی‌شد[ند] و مردان به مشاهدتِ همان برخاسته‌گی رویِ زیرِ جامه اکتفا کرده [و] عریانش کرده نمی‌دیدند، لباسِ مردانه در بر و دستار بر سر کرده، با جوانان در خلوت و جلوت و مجالس مسرت مصاحب و دمساز آمد و در صحرا و کوه و بیابان با ایشان راهِ سیر و گردش بر گرفت.  

  نعمت الله ترکانی

 ( قضاوت یکجانبه عادلانه نیست)

این نوشته آقای مسعود فارانی در چند بخش خلاصه شده است که بصورت خاص انگشت گذاری روی مسله ای زبان فارسی دری است نه چیز دیگر و ایشان خیلی  ماهرانه حقایق را هم از روی سکه و هم از پشت سکه خوانده اند. اما چیزیکه در نوشته ایشان متناقض جلوه میکند برخورد یکجانبه به مسلۀ رشد زبان وادبیات  فارسی دری و معرفی باز یافته های غیر موجه  از به حاشیه کشیدن زبان اکثریت نفوس افغانستان عزیز است.

فارسی دری اکنون وسیله افهام و تفهیم نود در صد نفوس افغانستان است. با پیدایش مدیای جهانی چون انترنت، تیلویزیون، رادیو و پیام رسانی توسط تیلفون های همراه مسلمن هر زبان با لهجه و معنای کامل آن وسیله افهام و تفهیم انسانها میگردد. هرچند در ایران افغانستان و تاجیکستان فارسی دری در گفتار، لهجه های متفاوت و اصطلاحات گوناگون دارد ولی زبان گویش ادبی و نوشتاری آن یکی است.

آقای مسعود فارانی هم مثل کریم خرم، فاروق وردک، اسماعلیون، و دست اندرکاران افغان جرمن آنلاین  و افغان ملتی ها روی مسلۀ دانشگاه، دانشجو، افغانستانی و دیگر واژه های مرسوم در نوشتار فارسی دری را برتری بخشیدن به بیگانگان خوانده و ماهرانه قضیه را بی ارتباط به فعالیت های فایشستی مشتی از حاکمان و سرتمداران قدرت های دولتی در نیم قرن اخیرارزیابی کرده اند.

هر چند طرح این مسله که واژۀ پوهنتون از سالیان دراز درمیان مردم افغانستان عمومیت یافته و در هر دو زبان پشتو و فارسی رواج یافته است. باید گفت در مراجعه به تاریخ واژه معادل آن برای اولین مرتبه به عوض واژه عربی دارالعلوم و یا فخرالفنون در مقابل واژه انگلیسی یونیورستی در نیمۀ اول قرن بیستم در ایران خلق گردیده وعمومیت یافته است. حتا اگر این واژه دانشگاه را با پوهنتون مقایسه کنیم. عیننا مثل وآژه ( لمری وزیر) بر گرفته شده از ( نخست وزیر)  ایرانی ها در دورۀ حکومت خلقی ها به سرتمداری حفیظ الله امین است. آقای مسعود فارانی و دوستان شان فکر کنند که از کلمات لویه جرگه و ولسی جرگه در ایران و تاجکستان شنونده های رادیو و تیلویزیون چه چیزی برداشت میکنند.

پایفشاری آقایان سراج وهاج، مسعود فارانی، حفیظ الله خالد  بخاطر دست برداشتن  بنگاه خبر پراکنی بی بی سی و یا تیلویزیون ها و روزنامه های افغانستان از استعمال واژه های فارسی دری چه بد نامی برای شان به ارمغان میاورد. نویسندگان افغانستان آنانیکه شعری مینویسند، داستانی مینویسند و یا خبری را میرسانند نه تنها برای مردم افغانستان بلکه برای اضافه از یکصد و پنجاه ملیون شنونده فارسی زبان در سراسر جهان سر وکار دارند. گذشته از اینها واژه پوهنتون در انطرف سرحد میان پشتون های پاکستان ناشناخته است زیرا آنها با واژۀ یونورستی و کالج خوی گرفته اند. .برعلاوه در آنطرف سرحد بر دروازه هیچ بیمارستانی روغتون و داروخانه ای درملتون نوشته نیست. پس اگر نویسنده ای به زبان فارسی بخواهد در یکی از اشعارش واژه بیمارستان و یا دارو خانه را روغتون و یا درملتون بگوید این داستانش را غیر ازبیست و شش ملیون  مردم افغانستان چه کسی خواهد فهمید؟

آقای مسعود فارانی و یاران ایشان هیچگاهی به این فکر نیفتاده اند که کتاب های فارسی دری  رسیده از هند، ایران و پاکستان هیچگاهی با چنین واژه های چون پوهنتون، روغتون، درملتون، شاروالی ووو آراسته نشده و این واژه ها در زمان حکومت های نادر خان، ظاهر خان و خلقی ها به زبان فارسی دری مخلوط گردیده. نه تنها واژه ها بلکه اماکن و مناطق جغرافیای به فرمان یک فایشست بر سر قدرت تغیر یافته است. دور نمیرویم در ماه گذشته مکتب نسوان بی بی مهرو  توسط فاروق وردک به مکتب پوهاند عبئالقیوم وردک نامگذاری  شده است. حالا منطقه بی بی مهرو در بخش جنوبی فرودگاه کابل هم فردا به نام یکی از وطنداران وردکی ما مثما خواهد شد. قیوم وردک اسیستانت یک آموزگار المانی در سالهای 1350 الی 1353 دانشکدۀ علوم طبیعی دانشگاه کابل به کجا و بی بی مهرو به کجا! عبدالقیوم وردک بعد از ده دقیقه لکچر آموزگار المانی فیزیک برق؛ یک دقیقه با ادبیات یک کودک دبستانی گفته های این آموزگار المانی را ترجمه میکرد و هر چند مورد تمسخر محصلین قرار میگرفت برویش نمیاورد، اما بی بی مهرو زنی که داستانهای مبارزات او در یکقرن گذشته سرخرویی تاریخ ماست توسط یک فایشست بخاطر فارسیوان بودن اش فراموش میشود و یک چاپلوس و بوت پاک جای آنرا میگیرد. قیوم وردک  مثل فاروق وردک یک متملق و آستان بوس دربار محمدداود بود که مثل خود فاروق وردک  که به مقام وزارت معارف افغانستان در کابینۀ کرزی رسید.. در ولایت هرات سبزوار که نامش قدامت تاریخی هزار ساله داشت به شیندند، بخشداری فشگان به پشتون زرغون، و بخشداری قره تپه به تورغندی مبدل شده است. این ها تصادفی نبوده در پشت مبادلۀ این نام ها در اکثر مناطق (فارسیوان )ها به دستور فایشست ها یک هدف سیاسی و شیطانی تعقیب گردیده است.

در سال 1352 زمانیکه در باشگاه شبانه ای دانشگاه کابل بودم.  نصرالله حافظ شاعر و ادیب گرانمایۀ زبان پشتو را یکشب با خود داشتیم. آنروز ها در مقابل جملۀ زمزمه های شبهنگام به زبان پشتو افادۀ (دشپی ژغونه) رواج داشت. پیشنهاد یکی از دانش آموزان برای او که یک عضو و گرداننده ای این بخش بود ارایه شد که زمزمه های شبهنگام با (دشپی ژغونه) هیچ ارتباط معنایی ندارد. در شب سگ ها هم پارس میکشند و سوسک ها هم وز وز میکنند اما مراد از زمزمه آواز نیست. بلکه زمزمه گفتار میان دو دلداده است... یک هفته بعد در اثر  این پیشنهاد (دشومدمو انگازی )  عوض دشپی ژغونه مرسوم گشت.

حالا بگفتۀ آقای مسعود فارانی چه کسانی میخواهند  با مغالطه کاریها ضروریات را از انظار مردم پنهان کنند و برای وحدت ملی زیان وارد نموده و باعث زمزمه های مشتی عصبانی و جواسیس بیگانه کلماتی چون آریانا، خراسان و افغانستانی را خلق کنند. من اصلن نمیدانم برداشت آقای فارانی و دوستان شان از واژه افغانستانی چیست؟ در حالیکه این واژه هم افغان و افغانستان را در بر دارد و تنها یک (ی) نسبتی افراد این سرزمین را بنام افغان معرفی میکند. خیال میکنم یا اینها سواد ندارند و یا خر جهالت خود را چپه سوار شده اند. این درست مثل آنست که یک فرد تاجیک را تاجکستانی و یا عرب را عربستانی و یک  ترک را ترکی هوویت بدهیم. اما در سایت های فایشست های افغان ملتی  ازین واژه پیراهن عثمان غنی ساخته و آنقدر به آن تاخته اند وپرداخته اند به اصطلاح مقاله نوشته اند که استفراق آدم در میاید .

در یکی از نوشته های سراج وهاب حتا به واژه های سوچه زبان دری خط بطلان کشیده شده و این درست بدان معناست که باید روی تمام متون ادبی و تاریخی زبان فارسی دری  خط بطلان کشید. مشاور فرهنگی آقای کرزی اسماعلیون حتا زبان فارسی دری را در مقابل زبان انگلیسی در افغانستان به حال محو شدن قلمداد نموده و صریحا نوشته است ازین به بعد زبان پشتو زبان درباری است. همه فایشست ها به این نتیجه رسیده اند که زبانی به نام فارسی وجود ندارد و این زبان در حال فراموشی است وهمچنان عده ای پای بند کرده اند که استعمال واژۀ فارسی و یا پارسی اشتباه است و کسانیکه زبان فارسی میگویند از وابستگان ایران اند. همه چیز فراموش آقایان شده. آنی که در سالهای 1340 دانش اموز دبستان بودند فراموش کرده که بالای مجلد اموزش زبان فارسی دری نوشته شده بود ( قرائت فارسی)  و حالا از برکت دولت امریکایی کرزی و آزادی بیان نیشخوار فایشیزم اینست؛ ( دری نه فارسی )...

اول اینکه این بازی سیاسی غیر از یک مضحکه چیز دیگری نیست. زیرا بنام پارس و یا فارس دیگری کشوری در جغرافیای جهان وجود ندارد که این زبان بدان منسوب باشد. در ثانی هم کرزی و هم اکثر این فایشستان جیره خواران ایران اند که ماهانه از خرانه های ایران ملیونها دالر را بخاطر پیشبرد برنامه های تفرقه افکن و حکومت کن را بدست میاورند. همین حالا اضافه از دو ملیون پناهنده افغان پشتون و ( فارسیوان) در جمهوری اسلامی ایران مهاجر اند و منتظر لحظه ای اند که بساط این جباران برچیده شود و به موطن خود بر گردند. این مهاجرین عزیز میهن آنقدر با زبان و فرهنگ ایرانی ها خوی گرفته اند که دیگر نه یادی از پوهنتون و نه روغتون و نه هم درملتون دارند.

آقای مسعود فارانی در پشت سکۀ سیاست فایشیزم به کشف تازه دست یافته اند و ان اینست که مرحوم علی احمد کهزاد در رکاب ولی نعمت اش شاه محمود خان صدراعظم،  قلمفرسایی داشت هرگز پیشنهادی نداشت  مبنی براینکه کلمات  و لغات پشتو اززبان  فارسی دری برداشته  و یا حذف شود ... این به چه معنی است در حالیکه خود جناب فارانی صاحب اعتراف میکند که محمد گل خان مهمند که پشتو خواهی اش کاملا عیان است نیز در رکاب ولی نعمت اش شاه محمود  پیشنهاد نکرد تا تمامی کلمات و لغات فارسی دری اززبان پشتو حذف و برداشته شود و این کلمات تازۀ زبان پشتو در زمان همین فایشست با فرمان های جداگانه تشکیل ( پشتو تولنه) و اموختن جبری زبان پشتو در کورسهای خاص عرض اندام کرد... خوب من میگویم اگر آقای مسعود فارانی سواد کافی دارد باید بداند که واژه های فارسی دری نه تنها در زبان پشتو بلکه در زبان اردو، ترکی و عربی  موجود است. تنها در زبان پشتو و اردو اضافه از چهل در صد واژه های این زبان هارا احتوا میکند و هر گاه محمد گل خان مهمند پیشنهاد میکرد که واژه های زبان فارسی دری از زبان پشتو برداشته شود دیگر اشعار خوشحال خان ختک، رحمان بابا، حمید ماشوخیل و حتا شاعران معاصر زبان پشتو بکلی محو میگردید. زیرا هشتاد در صد ردیف و قوافی زبان پشتو و اردو  از زبان فارسی دری و عربی گرفته شده است. این برعلاوه واژه های زبان فارسی دری و عربی است که در متن اشعار همه شاعران زبان پشتو موجود است. پس هم ولینعمت مرحوم علی احمد کهزاد و هم پدر فایشیزم افغانستان محمدگل مهمند میدانستند که چنین امری  خارج از امکان بوده  و مردود است.

موضوع دیگری را که آقای  مسعود فارانی مطرح میکنند و خیلی هم خنده آور است تماس ایشان در یک مقطع خاص تاریخ است که حد اقل نسلی  از نیمه قرن بیستم آنرا بیاد دارند. طرح ایشان خیلی  ماهرانه است و به اصطلاح با مشتی از خاک به چشم همه میزنند و بعد به اصطلاح کیف میکنند. ایشان چنین میپندارند که خوشرقصی  روشنفکران و یا احیانا سرتمداران سیاست های تفرقه بینداز و حکومت کن در « سره سازی» زبان و فرهنگ  و آن هم از غرب افغانستان ( ایران) کارش را کرد و علت اساسی جنگهای ویرانگر شد . پارسی بازی ها روسها را بر سرنوشت مردم ما مقرر کرد... القاعده را به افغانستان دعوت  نمود  و بعد امریکا ــ انگلیس را میدان داد و نتیجۀ آن پیدایش کدورت های شد که زباله آتش آن از محافل و سایت های انترنتی  برخاست...

باید از آقای مسعود فارانی پرسید: بگفتۀ شما دراین دوران چه کسانی  مسوول چنین کدورت ها بودند؟ آنان کی بودند و حالا کی هستند؟ خیال میکنم آخرین جواب ایشان این باشد که اعضای دولت دسنشاندۀ خلق و پرچم، جهادی هایکه بر مادر و پدر خود رحم نکردند و همه را بخاطر گرفتن قدرت دولتی کشتند، مهاجر ساختند و خانه و کشانه ای شانرا ویران نمودند و به دنبال آن طالبان جهالت و تیم امریکایی کرزی! حالا وطنخواهانی که نه بر "پارسی"بازی افراطی و نه بر "پشتو"بازی افراطی علاقه داشتند، در موقعیت دشواری قرار گرفتند... غیر از همین مردم بیچاره ایکه سی سال است بر سر شان بم میبارد، مزارع شان  مین کشت میشود ، خانه ای شان ویران میگردد و مجبور میشوند یا به خارج از افغانستان و یا در داخل افغانستان به زیر خیمه ها زندگی کنند، چه کسانی اند؟! من از آقای معسود فارانی میپرسم: زبان فارسی را که ربان مهر و دوستی است  چه کسانی به کین و نفرت و توهین مبدل کرده است؟! چرا برف بام خود را به خانۀ دیگران می اندازید. مگر شما درین معرکه اول وکیل دعوای چه کسانی هستید؟ میخواهید از کریم خرم که واژه ای  دانشگاه  را غیر اسلامی خواند دفاع کنید و یا از آقای سراج وهاج  که همه کتاب های این زبان را مردود میشمارند؟ و یا هم  از اقای حفیظالله خالد که گویندگان اخبار بی بی سی به زبان فارسی دری را میخواهند به محکمه بکشانند؟ اگر دست آویزی غیر از نشیخوار های چند سمت پرست ندارید و اشاره ای شما به نفوس فارسی زبان افغانستان نیست! فکر میکنم باید به عقاید خود تجدید نظر کنید. زیرا 90 درصد مردم افغانستان از نعمت سواد محروم اند و افاده های به نام تفکیک و سره سازی زبان را نمیدانند. 

آقای مسعود فارانی با انداختن تیر به تاریکی مینویسند«... وجود خیلِ از"نویسندگان" که به نرخ روز نان می خورند و بعضی از آنها گذشته های ننگین و جنایت بار شان را در زیر پرده ساتر قوم گرایی پنهان می دارند، درد اصلی نیست...» چرا آقای فارانی این نویسندگانرا معرفی نمیکنند. اینها کیستند؟ مگر ترس از قلم تیز آنان آقای فارانی را از آوردن نام ایشان  منصرف میسازد؟ درد اصلی آقای فارانی چیست؟ با این طرز نوشتن به قناعت چه کسی میپردازند؟  آنانیکه زبان پارسی و یا فارسی میگویند نه فارسی دری. و آنانیکه خراسان، هزارستان و یا آریانای کبیر میگویند نه ( لوی اقفانستان)... برای اثبات ادعا های کاذب بهتر از آقای فارانی دلیل و برهان میاورند یا عکس آن؟ توجه به این مسله بدون درک از توطعه های سیاسی امکان پذیر است یانه؟ آیا وحدت ملی، همدلی و وطنداری با نشان دادن چنین عکس العمل های فایشستی میسر میگردد یانه؟ و بالاخره سرنخ این همه تفرقه افکنی ها بدست کیست؟...

مگر موجودیت کلمات فارسی در زبان پشتو و یا کلمات پشتو در زبان فارسی میتواند درد مردم ما را مداوا کند؟ من میگویم تمام این ها همه ترفند بازی به نام زبان، سمت، قوم، قبیله و نژاد یگانه سلاح برندی است که در شکستن وحدت ملی، همزیستی برادرانه و حکومت قانونی و شرعی شده است. کسانیکه این مسایل را دامن میزنند یا وابسطه به کشور های همسایه و یا هم امریکا ــ انگلیس اند.

آقای مسعود فارانی  در ادامۀ  دُر فشانی های خود میفرمایند: «... اکنون که مشکل „دانشگاه“ و „پوهنتون“ بی جا سربلند نموده، موازی با آن چندین سوژۀ غیر ضروری که بوی نفاق و جدایی (آنهم درین مرحلۀ حساس) ازآن بمشام میرسد، نیزسر بلند کرده است...» اعتراف میکنم که در زبان همه مردم افغانستان واژه پوهنتون نسبت به دانشگاه  قابل فهم است و واژه دانشگاه راکسی نمیشناسد. ولی این بدان معنا نیست که این واژه را کسی بما صادر کرده باشد. دانش با پساوند گاه در زبان فارسی محل فراگیری دانش را تلقین میکند و این واژه  نه به خاطر انداختن نفاق میان دو ملیت بزرگ افغانستان بلکه زبان نوشتاری در متون زبان فارسی دری است. اگرمن مینویسم و یا  بنگاه خبر پراگنی بی بی سی بدان اشاره میکند نه تنها برای نفوس افغانستان بلکه  صد و پنجاه ملیون فارسی زبان دنیا را در نظر داریم  و اگر هر فارسیوان آنرا به زبان بیاورد هدفی غیر از معرفی این اسم مکان ندارد. مگر که با جزم اندیشی فایشستی آنرا به جدایی ملیت های وطن نسبت دهد.

آقای مسعود فارانی  در نوشته ای شان به اصطلاح  عده ای را به خاطر به رسمیت شناختن خط دیورند که فکر میکنم خارج از جنگ زبانی است مسوول  دانسته  اند. هر چند به عقیده ای من طرح عدم شناسایی خط دیورند با وجود معاهدات امیر عبدالرحمن خان در یکصد و پنجاه سال قبل با دولت انگلیس و بی اهمیت بودن این مرز و بعد بوجود آمدن جغرافیای پاکستان با همین مرز یک دسیسه ای  بیش نیست اما باید اذعان کرد که مرز دیورند علت اساسی کشیدگی های سیاسی، تهاجم رسمی سیاسی پاکستان علیه افغانستان است. هرچند این مرز غیر از یک مرده ریگی میان افغانستان و پاکستان شمرده نمیشود و در دو طرف آن اقوام و قبایل پشتون بدون ویزه های رسمی رفت وآمد داشته و تجارت آزاد را دوام میدهند اما هم اکنون بزرگترین کانون تشنج زایی در هر دو طرف مرز را بوجود آورده است. تمام اعضای القاعده و تروریست های ممالک عربی و آسیای میانه درآن ساحات لانه کرده اند. حتا تشنج های سیاسی و سلیقه ای در آنطرف خط دیورند در زمان سلطنت ظاهر خان و محمد داوود باعث مهاجرت عده ای از بزرگان نشنل عوامی پارتی به خاک افغانستان میشد... حالا پرسش اساسی از آقای مسعود فارانی اینست که اگر کسی بگوید باید بلاخره مرز دیورند را به رسمیت شناخت نقص و یا مفاد این مسله به چه کسانی برخورد میکند؟ اگر مراد از به رسمیت نشناختن مرز دیورند این باشد که چهل ملیون  ملیت پشتون آنطرف مرز هم مربوط  به افغانستان است به خاطر آنکه افغان اند باید از افغانستان باشند خیال میکنم کودک دبستانی هم با این طرز بینش ما خنده خواهد کرد. و اگر مقصد چنین نباشد پس  باید بر عکس آنرا فکر کرد و به خیال من الترنیف دیگری هرگز نمیتواند این دو ادعا را حل کند.

سوبه سرحد یکی از ایالات پاکستان است که از سال 1947 به این نام از پیکر هندوستان جدا شده و هرنوع دعوای مالکیت افغانستان برآن غیر از یک دروغ  چیز دیگری نیست. کسانیکه این خواست های مردم بخاطر تامین امنیت و دست برداری پاکستانی ها از سرنوشت ما را ایجاد نفاق میان ملیت ها میدانند مثل همه اسلاف خود در بحر فایشیزم افغانی  غرق اند و آب به آسیاب امریکا ــ انگلیس میریزند.

هر چند آقای فارانی  در تعمیر دوباره وفاق ملی و از بین برداشتن کدورت ها میان اقوام و ملیت های برادر افغانستان به نام اذهان نیرو های بالنده و سازند ( یعنی نیرو های قرن هیچ) با دور اندیشی یاد کرده اند و این نسل را سازنده و بالنده خوانده اند. اما مسلۀ که نزد ایشان لزومن در خور تعمق بیشتر است اشاره به نسلی است که بعد از هجوم روس ها به اشاره ای حفیظ الله امین و بعد از آن کسب قدرت یکماهه توسط صبغت الله خان مجددی، یکه تازی های ملا محمد عمر امیرالمومنین و نمایندۀ شرکت نفتی یونوکال امریکا جناب حامد کرزی شریک غایلۀ از هم پاشیدگی وحدت ملی شدند را باید معرفی کرد. زیرا این ساختدار های کامپلکس سیاسی که  بوجود آمد. نشانه ای غیر ازین ندارد که برای تثبیت وحدت ملی امریکا و یاران غربی شان هجوم آوردند و بهانه شان از میان برداشتن تروریزم بود و دیگر هیچ! و خوش به حال این نخبگان ساده و خوش قلب که نمیدانند همین ملت از پشتون گرفته تا فارسیوان، هزاره ازبک، از شمال، غرب، شرق و جنوب در مقاطع تاریخ پوزۀ همه متجاوزین را به خاک مالیده اند.

آقای مسعود فارانی در بخشی از نوشته ای شان اشاره ای به کتب وارده از پاکستان و ایران دارند. ایشان را نظر بر اینست که کتاب های رسیده از پاکستان ( هر چند نظر به تاریخ تشر این کتب به نام پاکستان محل جغرافیایی و جود نداشته) خیلی مفیدتر نسبت به کتب وارده از ایران است که در دوران حاکم امریکایی افغانستان (ولسمشر کرزی ) در دریای هیرمند به آب انداخته شد. ولی ایشان غیر از طرح همان مسلۀ دانشگاه و پوهنتون که در یکی ازین کتب از آن ذکری  نیست و شاید هم در نقطه مقابل این نظریات فایشستی بود...  مسله را ماهرانه به ایران پرستی اقوام تاجیک سرزمین افغانستان ارتباط داده اند. افسانه های جعلی از پذیرش فرهنگ ایرانی را به نام ملیت فارسی زبان افغانستان یادآوری کرده اند و چنان با این مسله خود را در گیر کرده اند که گویی شبانه ده ها تروریست و انتحاری از مرز های ایران بسوی شهر های افغانستان سرازیر شده و ملت بیچاره را به خاک و خون میکشند. و لزومن از کرزی گرفته تا پائین ترین عضو دولت افغانستان هر روز و هر شب از کردار دولتمردان پاکستان داستانسرایی میکنند. آقای مسعود فارانی هم  از زبان همکاران خود و هم از زبان شخصیت های مجهول الهویتی مثل سراج وهاج، حفیظ الله خالد، اسماعلیون ووو در سایت های فایشستی  پشتونیزم نقل و قول های میاورند و خود شان  چک چک میکنند.

این آقای مسعود فارانی،  سدید، وهاج ، نوری ووو باید بدانند که زبان وسیله آمیزش بشر و اسباب افهام و درک انسانهاست. آنکه فارسی صحبت میکند ضرورت دارد که با همین زبان به قناعت جانب اش بپردازد. و آنکه پشتو صحبت میکند باید با زبان اش به قناعت جانب مقابل اش بپردازد مسلمن اگر یک افغان برای یک ایرانی و پاکستانی بگوید من فارغ پوهنتون کابل ام جانب مقابل اش او را درک نمیکند. چون واژه پوهنتون مربوط به افغانستان است.

نعمت الله ترکانی