تجلیل از نهضت روشن گری در افغانستان

دویچه ویله : همه ساله در سومین روز عید قربان شماری از استادان دانشگاه ها و روشنفکران زیر شعار از "غبار تا بلخی" از مزار سید اسماعیل بلخی، میرغلام محمد غبار و عبدالرحمان محمودی بازدید نموده و در رابطه شخصیت آنها سخنرانی می کنند.

امسال نیز شماری  از استادان دانشگاه ها و فرهنگیان مانند دوکتور سید عسکر موسوی مشاور فرهنگی وزارت تحصیلات عالی، سیف الدین سیحون استاد اقتصاد در دانشگاه کابل و شماری دیگر از روشنفکران با حضور بر سر مزار این سه شخصیت از کارکردها و مبارزات آنها یاد بود به عمل آوردند.

آقای سیحون در سخنرانی اش بر مزار دوکتور عبدالرحمان محمودی گفت که این سه شخصیت در تمام زندگی برای اعاده عدالت مبارزه کردند:"این ها اساسا برای گذار از بحران، برای برپایی عدالت و قانونیت و نظام مدنی و سیاسی سعی خود شان را کردند و تفکری را ایجاد کردند که حالا ما در پی آن هستیم."

سیحون گفت که هر سه شخصیت ضد استبداد بودند و برای عدالت مبارزه کرده اند:"هرسه چهره ای که به تجلیل از آنها نشسته ایم، صد درصد چهره های سیاسی هستند. ضد استبداد بودند و برای عدالت مبارزه کردند."

سعی برای عقب گشت

آقای سیحون در سخنرانی خود گفت که مردم افغانستان با آنکه سالها برضد استبداد مبارزه کرده اند اما همیشه پس از پایان مبارزه در برپایی نظام مبتنی برعدالت و جامعه مدنی آگاه، ناکام مانده اند.

سیحون افزود مردم افغانستان پس از سی سال مبارزه حالا یک بار دیگر شاهد سعی و تلاش برای عقب گشت سیاسی هستند و با و جود تلاش ها برای ایجاد نظام مردم سالار، مردم افغانستان در حال باختن چنین نظامی هستند:"بالاخره پس از هزاران غسل خون، مردم ما در برپایی نظام سیاسی و مدنی آگاه عقب می مانند و امروز تقلاها و سعی به عقب گشت را در جامعه ما به وضاحت و روشنی می بینیم."

نهضت روشن فکری

برنامه بازدید از مزار شخصیت های مبارز افغانستان در سال های اخیر همیشه تکرار می شود و روشنفکران در سخنرانی های شان از تلاش های نهضت روشنفکری افغانستان تجلیل می کنند.

سید عالم امینی تحلیلگر مسایل سیاسی می گوید، دوکتور محمودی اولین مبارزی بود که دست به تظاهرات جاده ای زد. او سپس سالهای سال در زندان به سر برد. آقای امینی در رابطه به مبارزه میر غلام محمد غبار چنین می گوید:"علامه مرحوم غبار، مورخ آزادی خواهی افغانستان و موسس حزب وطن است سالهای سال تبعید بوده، زندانی بوده و کتاب وزینی را که در تاریخ افغانستان بی نظیر است  نوشته کرده است."

به گفته آقای امینی اگر شهید بلخی مبارزات غلام محمد غبار و داکتر محمودی را ادامه نمی داد، آرمان های نهضت روشن گری افغانستان خاموش می شد:"علامه سید اسماعیل بلخی که پس از این دوچهره بزرگ تقریبا می رفت که نهضت منقطع شود و علامه شهید بلخی رهبر نهضت روشنفکری افغانستان بود و 14 سال زندان را بخاطر نهضت روشن فکری سپری کرد." 

بازدید از مزار شخصیت هایی که برای روشنگری درافغانستان مبارزه کرده اند درحالی صورت می گیرد که تجلیل از این شخصیت ها درمحافل سیاسی جایی ندارد ودرحال حاضر مزار میرغلام محمد غبار و دوکتور عبدالرحمن محمودی حالت زاری دارد.

                                                                          آریایی

متوسطۀ امیر دوست محمد خان

 وضرورت اعمار مجسمه شاه شجاع

 احمد شکیب حمیدی

هالند

 در جامعه ما هستند کسانی که هنوز هم بدلایل مختلف با حقایق جدی و مهم اجتماعی , سیاسی و تاریخی کشور دشمنی می ورزند و با دیده درایی تمام حقایق  را وارونه جلوه می دهند. با آشفته بازاری  از کتمان گری ,جعل کاری , تحریف و تصرف حقایق سیاه را سفید و دشمن را دوست جا می زنند. ظاهرا در سیاست اینها کتمان حقیقت امری است واجب و ضروری  و تحریف و تصرف حقایق  برای  ایجاد (وحدت ملی؟)امری است حتمی و جزء از برنامه های (ملی؟)

در حالیکه برعکس فقط در روشنایی انوار حقایق  تاریخی دیروز و امروز می توان آزادگی ,بالندگی و بقای سرزمین مان را تضمین و از فروپاشی , اسارت و نابودی مجدد کشوردر آینده جلوگیری کرد.

البته فقدان اطلاعات تاریخی و سیاسی همگانی و وجود شخصیت های که یا به دلایل محافظه کاری و یا از دست دادن موقعیت های اجتماعی و شغلی و یا هم ترس از خطر جانی حاضرند به اشاره ای از بیان حقیقت طفره  روند و یا آن را نادیده انگارند باعث گردیده تا کار پا دو های سرکاری بالا گیرد چنانچه آنها توانسته اند بدون هیچگونه ممانعت و محدودیتی  به اعمال وحشیانه و غیر انسانی زمامداران زورگودر گذشته و حال  روپوشی از تقوا , ترقی خواهی و از خود گذری بزنند.

به طور نمونه ( دهشت,اختناق و کشتارهای دسته جمعی ) را در دوران ثلاثه خبیثه امیر عبدالرحمن خان ,برادران نادری  و دستار سیاهان جذام آور " تطبیق شریعت اسلامی " و در دوران کمونیستی " عمل انقلابی " و در دوره داودی "عمل ضروری "نامیدند.

(انقیاد و وابستگی ) را در رابطه به شاهان گذشته افغانستان"مجبوریت" و در رابطه به دوره فعلی آقای کرزی "اقتضای زمان " تلقی می نمایند.

(سازش,توطیه و تبانی ) را  در ادوار مختلف گاهی "عمل تاکتیکی " و گاهی هم "مصلحت ملی " جا می زنند. حتی در بجای  واژه (وطن فروشی ) از انترناسیونالیسم , پان اسلامیسم, جهان وطنی  و گلوبلایزم کار می گیرند.

آنها در پی شخصیت سازی نیزبه هیچگونه دلایل منطقی و علمی نیاز ندارند بلکه با افسانه و افتراء از آدم های معمولی ابر مردان تاریخ , باباها, نیکه ها , اناها , نابغه شرق و چنان بت های افسانه ای و استثنایی می تراشند که همگان بدون شک به قدسیت و معصومیت آنها اعتقاد راسخ پیدا می کنند حتی تا سی  سال قبل حقایق و وقایع تاریخی به طور مسخ شده و تحریف شده آن در جامعه ما امری بود پذیرفته شده!

اما با پراگنده شدن افغانستانیها به اطراف و اکناف دنیا در جریان سه دهه اخیر  امکان دستیابی و استفاده همگانی ازکتابخانه ها ,  آرشیف ها و اسناد معتبر تاریخی دنیا در مورد افغانستان میسر گردیده  بدینوسیله شیفتگان حقیقت و علاقمندان مسایل تاریخی و سیاسی با استفاده از منابع دست نخورده  و دست اول جهانی  با کمال امانت داری به پخش و اشاعه حقایق تاریخی و سیاسی از طریق چاپ کتب, مجلات و نشرات بیرون مرزی پرداختند. این نشرات در فضای باز و آزاد سیاسی توانستند از یکسو در بلند بردن سطح آگاهی های تاریخی و شعور سیاسی همگانی نقش بسزایی را ایفا نماید و از  سوی دیگر چلو صاف  جعل کاری های گذشته را از آب بدر آورد طوری که دیگر کسی نمیتوانست بالای نشریات سرکاری گذشته کشور استناد کند.

اما با تاسف مثل که درگیری همیشگی و در آویختگی بلا انقطاع جامعه ما با حقایق تلخ سیاسی , اجتماعی و تاریخی پایانی ندارد. چنانچه دیدیم  پس از سقوط حکومت طالبی با وصف آنکه برای آزادی ,دموکراسی , انتخابات آزاد و صدها گل وا ژه  و مفاهیم فلسفی دیگر گلو پاره می شد بار دیگر با چه مهارتی برای ما از آدم معمولی و ناشناخته ای بت افسانوی تراشیدند و رهبر ملی و خردمند گماریدند! و گزیدند!. واژه های اعلحضرت, سردار, بابای قوم را چگونه در مطبوعات جا دادند؟ نامهای نادریه و غازی را در جبین مکاتب کابل دوباره نوشتند و به منظور کتمان حقیقت مرده ریگی  از تبلیغات زهرآگین از قبیل جنگ سالار و شایسته سالار ,تفنگ سالار و تکنو کرات,اقلیت و اکثریت, ملی و غیر ملی , اصیل و غیر اصیل را در مطبوعات دولتی با دهل و سرنا به صدا در آورند.

جالبتر از همه اینکه این تاریخ ناخوانده های متملق با پوشیدن چپن قوم کراسی تا آن حد ره افراط برگزیدند که 

در  جبین مکتبی در منطقه نوآباد دهمزنگ به خط درشت نوشته اند

"متوسطه امیر دوست محمد خان"

تلخ بختانه کتمان گران حقیقت می خواهند اینگونه بر چشم مردم خاک زنند. غافل از اینکه این نامگذاریها علاوه بر اینکه نمیتواند چهره سیاه این امیر مزدور را حد اقل به خاکستری بکشاند بلکه همچون سوهان روح, روان هر آدم پاک سرشت را می آزارد و همچون اژدها بر دل و دیدگان آدم نیش می زنند.

طوری که این لوحه به طور عجیبی پوتنسیل ذهنی نگفتن و نهفتن را به یکبارگی در وجودم بر هم زد و بهانه ای شد برای نگارش  این نوشتار تا با استناد به کتب و اسناد معتبر تاریخی نگاهی به گوشه ای از زندگی ننگین این امیر مزدور بیفگنم تا باشد در روشنی این حقایق تاریخی خواننده گرامی بتواند در پی ارزش یابی مجدد این چهره ماست مالی شده به اصطلاح ملی خود به داوری بنشیند.

دوست محمد خان با جاه طلبی مفرطی که داشت توانست با حیله گری و مکر برای  تقریب نیم قرن خود را در صحنه سیاسی افغانستان تحمیل و با اشاره اجانب ملت ما را از پشت خنجر زند .متاسفانه دوره امارت او نگارگر پر رنجترین و شوم ترین لحظات تاریخی کشور ما است.به طوری که محمد صدیق فرهنگ او را به اصطلاح امروز یک نفر ماکیاولی تمام عیار می خواند که به هیچ اصول و مبداء پابندی نداشت و برای رسیدن به مقصد هر وسیله ای را جایز می شمرد(جلد اول افغانستان در پنج قرن اخیر)

باوجود آنکه عملا وی از ولایات پیشاور,سند و کشمیر به نفع انگلیس چشم چوشید خود زمینه ساز لشکر کشی انگلیس به افغانستان گردید. در همین مورد استاد اصغر حسن بلگرامی مورخ و استاد دانشگاه علینگر می نویسد:( امیر دوست محمد خان ضمن نامه ای تقرر لاردآکلند را در کمپنی هند شرقی تبریک گفته و بعد از تعارفات معمول چنین نوشت:" لطفا نظریات تان را طوری که لازم می دانید برای بهبود اجرای امورات این مملکت برای من توضیح دهید تا از آن منحیث رهنما و قانون استفاده کنم من آرزومندم که جناب عالی  مرا و کشور مرا از خود بداند"

طوری که دیدیم سه سال بعد آکلند همین کار را کرد و ضمن از خود شمردن کشورش جای او را نیز به شاه شجاع سپرد) افغانستان و هند بریتانوی صفحه 85.

بدینوسیله امیر مذکور زنجیر غلامی انگلیس را داوطلبانه ,مفتخرانه و عاجزانه به گردن می اندازد و قباله کشور را هم مفت و رایگان به انگلیس پیش کش می کند.

بعد از تجاوز انگلیس به افغانستان به جای اینکه وی با تکیه  به ملت و مردمش شجاعانه به روی دشمن شمشیر بکشد جبونانه از راه میدان و بامیان به بخارا پناهنده می شود و زمانی که جهاد و مقاومت ملت ما در مقابل قشون انگلیس جان می گیرد وی دوباره از بخارا به کشور باز می گردد و به دعوت رهبران ملی جهاد وارد پروان و کاپیسا می شود تارهبری عملیات ضد انگلیس را بدست گیرد اما اینبار باز هم به جای تکیه بر بازوی ملت به انگلیس تسلیم می شود .غبار در این مورد می نویسد " روز چهارم ماه  می 1840 نبرد شدیدی میان نیروهای جهاد مبارزین ملی افغانستان با قوای انگلیس در پروان در جریان بود, امیردوست محمد خان میدان جنگ را رها نموده با سه نفر از خاصان خود به سوی کابل فرار کرد. این فرار آنقدر مخفیانه بود که حتی پسر خود محمد افضل خان را که سرگرم جنگ با انگلیس بود مطلح نساخت, زمانی که در دشت حاجی رسید دو نفر از همراهان خود را به بهانه تهیه  وسایل برای سفر پکتیا به داخل شهر فرستاد و خودش با سلطان محمد نام راهی بالاحصار شد. تصادفا در این وقت مکناتن به سواری اسب که از هواخوری برمی گشت پیدا شد. دوست محمد خان سلطان محمد را هدایت داد تا ورود او را  به اطلاع مکناتن برساند. وقتی شخص مذکور به مکناتن گفت امیر دوست محمد خان رسید, برای مکناتن آنقدر غیر مترقبه بود که پرسید با لشکر؟ سلطان محمد خان گفت که نه! در این وقت دوست محمد خان خود را آشکار کرد و از اسب پیاده شد و شمشیر خود را دو دسته تسلیم مکناتن کرد. این خود به معنانی تسلیم افغانستان و فروختن استقلال کشور و مردم بود. مکناتن با تعجب از او پرسید امیر صاحب به هند می روید؟ دوست محمدخان جواب داد حالا که نزد شما آمده ام هر چه بگویید می پذیرم مکناتن گفت سردار محمد افضل خان (پسر امیر) با قوای ما در جنگ است بنویسید که دست از جنگ کشیده نزد شما بیاید امیر چاقو و عینک خود را به قسم نشانی ذریعه سواری نزد سردار فرستاد و او از جنگ دست کشیده نزد پدر آمد"

افغانستان در مسیر تاریخ صفحه 542

بدین ترتیب امیر به حیث یک محبوس به هند فرستاده می شود و در عوض تسلیمی بدون قید و شرط سالانه 300 هزار روپیه  جیره می گیرد.

اما مردم افغانستان با قهرمانی و رشادت قوای انگلیس را تارو مار نموده طوری که انگلیسها در محاصره شدید قرار گرفتند و برای اینکه قوای خود را  صحیح و سلامت از محاصره نجات دهند خواستند از امیر دوست محمد خان استمداد جویند و کپتان نکلسن مامور شد تا از امیر بخواهد که به فرزند دیگر خود وزیراکبرخان هدایت دهد تا تمام قوای افغانی را آنطرف هندوکش عقب کشد. وی می گوید زمانی که این موضوع را به امیر دوست محمد خان گفتم وی در جواب گفت:" زمانی که من تسلیم شما شدم روحا و قلبا طرفدار شما هستم بذات خدا قسم است از زما ن تسلیمی ام تا به امروز با کابل مکاتبه نداشته ام جز به وسیله مامورین شما,شاید بعضی اطلاعات از برادرانم  به خواهرم که در لودهیانه زندگی می کند رسیده باشد. ولی من که مهمان شما و یا محبوس شما هرکدام که شما فرض می کنید بوده ام با دیگرکسی مکاتبه نداشته ام وقتی که من به طرف شما آمدم با این امید بودم که روزی شما از وجود من استفاده کنید اینک آنچه که حقیقت است من به شما می گویم وانکار نخواهم کرد من حاضر هستم جان خود را در راه خدمت به انگلیس فدا کنم" جلد سوم تاریخ جنگهای افغانستان جان ویلیام کی صفحه 383

چنانچه امیر دوست محمد خان دوباره بوسیله ی ارسال عینک و چاقوی خود توانست رهبران ملی و در راس وزیر اکبر خان را قانع سازد تا قوای فاتح افغان قدم به قدم عقب بنشیند و قوای انگلیس قدم به قدم به پیش روی به سوی کابل آغاز کند و بدینوسیله افغانها جنگ برده را باختند.

این است گوشه ای از زندگی این امیر جفا کار که  همچون غده سرطانی  با ریشه های قوی برای مدت چهل سال گلوی ملت ما را فشرد و کشور را نابود کرد. نقل همه موضوعات از حوصله این نوشتار خارج است شایقین می توانند به کتب نامبرده  فوق مراجعه کنند. اما معلوم نیست که به کدام دلیل مسوولین محترم  وزارت آموزش و پرورش  نام یک چنین شخصی را با این همه خیانت و جنایت  بر جبین پاک یک مکتب در پایتخت کشور می زند مگر آنها نمیدانند که د ر این زمان و زمین و در این حال و احوال دیگرجعل کاری و شخصیت سازی امریست محال.

پس  بادر نظر داشت حقایق تاریخی فوق با پابندی به اسلوب و روشهای انسانی , من حیث یک داور منصف می توان با جرات حکم ایجاد مجسمه شاه شجاع را بدلایل زیرین صادر کرد:

به شهادت تاریخ شاه شجاع در اواخر سلطنت خود طی اعلامیه هایی عملا مردم را به قیام و جهاد علیه انگلیس تشویق و ترغیب می کرد. این عمل او که او دیگر شاه نیست و آله دست انگلیس می باشد خود اعترافی است که در تاریخ پیشین و پسین زمامداران افغانستان نظیر ندارد. در حالیکه دوست محمد خان پس از تکیه زدن مجدد بر سریر امارت افغانستان دوست دوستان و دشمن دشمنان انگلیس بود و در این راه تمام مبارزان ملی را از نایب امین الله خان لوگری گرفته تا پسرش وزیر محمد اکبر خان در راه خدمت به انگلیس قلع و قمع و نابود کرد.

آنچه ما افغانها در شرایط فعلی تقریبا در مجموع بالای آن اتفاق نظر داریم پذیرش حضور غربی ها و در راس انگلیس و آمریکا در افغانستان است بعضی از ماها حضور انها را برای مبارزه با تروریزم و قطع مداخله پاکستان ضروری می دانیم  بعضی ها از حضور آنها را به عنوان تازیانه تخویف و تهدید علیه خویشتن مهم می دانند و عده ای دیگر برای آوردن دموکراسی و جامعه مدنی  بازسازی از حضور انگلیس و آمریکا حمایت می نمایند. پس اگر جسور و بدون ریا قضاوت کنیم نمی توانیم بگوییم که مرحبا به شاه شجاع ! حبذا به شاه شجاع!

زیرا او دوصد سال قبل از امروز به آنچه ما اکنون به آن پی برده ایم پی برده بود.

در خاتمه باید به تبار گرایان شخصیت ساز تفهیم کنم که دیگر مرداب را نمی توان حتی به زور سر به بالا برد. چه بهتر اگر برای ارضای غرایز خودخواهانه و انحصارگرانه ات سرحدی تعیین کنی زیرا در ماتمکده ای به اسم افغانستان اکنون ماتم زده ها لااقل حق گریستن را پیدا کرده اند. شاید دیگر نتوانی به جرم تخریب (افتخارات تاریخی و شخصیت های ملی ؟) واقعیت گویان را به دادگاه قومی بکشانی  و یا آماج هزاران دشنام ناروا قرار دهی .

عمال فشارها بر کمیسیون‏های انتخاباتی برای تغییر مسیر انتخابات

                                                      پیام مجاهد

مفهوم واژه " تاچیک "

سخنگو یا دروغگو

عصر دولتشاهی

قربانیان ارگ- سخنگو یا دروغگو؟

ارگ کابل را استاد خلیل الله خلیلی به دامان قصاب تشبیه کرده بود که با خون انسان های زیادی- از بیگناه تا با گناه، رنگین بوده است. استاد خلیلی از قربانی شدن جسم انسان ها سخن می گفت، درحالی که حالا شخصیت انسان ها نیز درین ارگ قربانی خودسری ها و خودکامگی ها می شود.

سخن از رسوایی ییست که سبب قربانی شدن شخصیت کاری یک خبرنگار خوشنام و به راستی متعهد گردید:  قربانی شدن نام و شهرت حامد علمی، خبرنگاری که اینک در ردیف سخنگویان حامد کرزی جا خوش کرده است.  ی

قضیه از آنجا آغاز یافت که خبر پول گرفتن دفتر ریاست جمهوری از سوی ایران در نیویارک تایمز به نشر رسید.  پس از نشر خبر، آقای حامد علمی، سخنگوی رییس جمهور کشور،  این خبر را "به شدت" رد کرد و آنرا "واهی" خواند. آقای فدا حسین ملکی سفیر جمهوری اسلامی ایران در کابل نیز این اخبار را رد کرده، طبق معمول، تبلیغات غربی ها قلمداد کرد. اما فردای آن جناب حامد کرزی در محضر خبرنگاران با اعتراف به گرفتن پول از ایران روی ملکی و حامد علمی را سپید کرد؟!

شاید حامد کرزی در یک حرکت "جوانمردانه" از رییس دفتر خود دفاع و اعتراف کرده باشد که گویا رییس دفترش "به امر"  وی این پول را می گرفته است. اما این جوانمردی به قیمت آبروی حامد علمی تمام شد. چرا که آقای علمی یک روز پیشتر خبر نشرشده در نیویارک تایمز را بی اساس و واهی خوانده بود.

چرا حامد علمی خبر را به "شدت" رد کرد و آنرا "واهی" خواند؟ دلیل انکار حامد علمی چه می تواند باشد جز این که او با معیار های پذیرفته شدهء جهانی و ملی، گرفتن پول را بدان شیوه از یک کشور خارجی ننگین و شرم آور دانسته است و نمی توانست بپذیرد که همچو چیزی می تواند اتفاق بیفتد. ازینرو بدون مشوره با آقای کرزی جابجا خبر را رد مردود شمرد. بیچاره حامد علمی خبرنداشت که در قاموس آقای کرزی هرکاری مجاز است، به شرطی که "شفاف" باشد.

 ازینرو جناب حامد کرزی به گرفتن این پول و پول های دیگری به همین شیوه اعتراف کرد و "دلیل" ارائه فرمودند که این پول به گونهء "شفاف" گرفته شده و این سلسله ادامه دارد. اما به خلایق معلوم نشد که چگونه شفاف بودن یک عمل قبیح می تواند قباحت  آنرا بزداید. شاید کلمهء شفاف نزد حامد کرزی معنی نیک و معنی مجاز بودن را داشته باشد. چرا که ایشان به گونهء شفاف در انتخابات ریاست جمهوری تقلب می فرمایند و بازهم کسی نمی گوید روی چشم تان ابروست. با شفافیت در قانون اساسی کشور دست میزند و آنرا تحریف می کند، کسی نمی تواند ایشان را مواخذه کند. و با شفافیت در انتخابات پارلمانی دست می زند و کسی گفته نمی تواند چرا. پس راز این موفقیت در همین واژهء معجزه گر "شفاف" نهفته است. در سوی دیگر نیز، طالبان با "شفافیت" تمام مردم را سر می برند، اطفال مکتب را به قتل می رسانند، در مساجد بم می گذارند در هرماه صد ها فرد ملکی را قربانی بم های انتحاری می کنند، برای حامد کرزی هنوز هم جنایتکاران تقبیح شونده نیستند. شاید به خاطری که کار طالبان شفاف است. همه میدانند که طالب چه می کند. وانگهی وقتی طالبان با آنهمه جنایات شفاف بازهم مورد پذیرش جامعهء جهانی قرار بگیرد و کسی آنها را جنایتکار نخواند پس حامد کرزی را چرا کسی بتواند به خاطر حقوق بگیر بودن به دربار تهران و واشنگتن و کشور های دیگر کسی ملامت کرده بتواند؛ کافیست که عمل خویش را "شفاف" معرفی بکند تا از جنجال وارهد. یگانه چیزی که حامد کرزی از برادران طالبش کمبود داشت، اعتراف به اعمال شفاف بود و "گرفتن مسوولیت". اینک جناب شان اعتراف را هم یاد گرفته و مسوولیت  کار های خود را نیز می پذیرند. مگر ایشان از طالب چه کم دارند؟ اگر طالب از جنایت شرم نمی کند و با شفافیت اعتراف می کند و مسوولیت جنایات خود را می گیرد، آقای کرزی نیز هرخلاف کاری یی کند اعتراف می کند و مسوولیت می گیرد. نتیجه یکسان است. هم طالب پیروز است هم کرزی. طالب در سنگر جنایت و کرزی در سنگر غصب و حقوق مردم و فروش آبروی کشور.  

واما برای آقای حامد علمی مسا له به این سادگی نیست. چرا که حامد علمی نه چگونگی به کار گیری "شفاف" را به گونه یی که بتواند آبرویش را بخرد و لکهء دروغگویی را از دامن شخصیت کاری اش بزداید، می داند و نه اعتراف کردن و مسوولیت گرفتن می تواند برایش پیروزی بیاورد. اعتراف کردن به جنایت و خیانت و مسوولیت ستمگاری و جفاکاری را گرفتن چشم و ابروی خاصی می خواهد که تصور نمی شود حامد علمی داشته باشد.  

حامد علمی خبرنگاری را از آوان جوانی و از رویداد های جهاد مردم افغانستان علیه اشغالگران شوروی و دولت دست نشاندهء آنها آغاز کرد. او فرزند یکی از فرهنگیان و مطبوعاتیان شناخته شده و برجستهء کشور، مرحوم  یوسف علمی است. حامد علمی خبرنگاری را در کنار آنهایی آغاز کرد که برای آزادی کشور خویش به قربانگاه های جهاد می شتافتند. گزارش های او از سنگر های جهاد از اسناد دست اول تاریخی و بس معتبر و ارزشمندیست که ارزش ملی دارند. حامد علمی دران اسناد نشان می دهد که مردم افغانستان نه به خاطر خدمت به امپریالزم امریکا جهاد کرده بودند و نه هم جهاد را آی اس آی به راه انداخته بود. بلکه آرمان جهاد در برابر روس و مزدوران آن از قلب تک تک مردم ما سرچشمه گرفته بود و مردم با جان و مال و سر بدون تکیه به کمک بیگانگان به جهاد می پرداختند. بلی حامد علمی گزارشگر راستین کارنامه های مردمش بود.

 اما وقتی همین شخصیت برازنده  به دربار حامد کرزی و به ارگ می رسد و در قطار "سخنگویان" قرار می گیرد، مجبور می شود دروغ بگوید و به چشم مردمش خاک بپاشد تا آبروی یک شخص خودکامه  را بخرد.  آنجا، در خدمت مردم و جهاد نام و کمال بدست می آورد و اینجا در خدمت ارگ شخصیتش قربانی می شود.

حالا جناب حامد علمی تنها دو راه در پیش دارد؛ یا این که معنی خاص کلمات را یاد بگیرد و بیاموزد که چگونه کلمات را به معانی خاصی به کار ببرد، فرهنگ "اعتراف "را یاد بگیرد و به چشم مردم درآید و پله های خدمتگذاری به دربار را بپیماید و یا این که این "فن شریف" را رها کند و به دنبال کار هایی برود که دران واژه ها حقیقی اند و دست ارگ نشینان به آنها نمی رسد تا لباس دروغین به آنها بپوشانند و اعتراف به جرم و جنایت خجالت در پی دارد و در آنجا نمی توان هم جنایتکار و کجرفتار بود وهم بر فرق مردم جا گرفت.  

                                                         گرد راه

www.kokchapress.com

آژانس خبری بین المللی کوکچه 
عنصر آگاهی بخشی به مردم ، جریان شفاف و آزاد اطلاعات ، مهمترین هدف ماست ! ملزومات این اهداف ، شجاعت ، صداقت ، پایبندی به اصول اخلاقی انسانی و نیز اخلاق حرفه ای اطلاع رسانی همواره مدنظر ماست

 با توکل بر خداوند رحمن و رحیم و نیز همراهی مخاطبین محترم و همکاری اهالی علم و ادب ، این حرکت انشاء الله موثر را در سایتی بنام « کوکچه پریس » آغاز میکنیم.

 قصد ما صرفا راه اندازی یک پایگاه نبوده و در این حد متوقف نخواهیم شد بلکه رسالت خود را فراتر از آن میدانیم و به جنبه های فکری و تحلیلی و تحقیقی مسائل مختلف در ابعاد فرهنگی ، اجتماعی ، اقتصادی ، هنری و علمی ، توجه خاصی را مبذول می داریم .

ازجناب محترم آرزومیکنیم تاسایت مارا به هموطنان و وخواننده گان معرفی فرمایید
بااحترام
خلیل الرحمن سلحشور مدیر سایت

 لطیف پدرام، محیی الدین مهدی و احمد بهزاد خار چشم فاشیسم شده اند

لطیف پدرام، محیی الدین مهدی و احمد بهزاد خار چشم فاشیسم شده اند

طرح ترور این سه وکیل خارج از ذهن نبوده و آنها باید مراقب امنیت خود بیشتر از قبل باشند

فرید سمیع

به نشانۀ سپاسگزاری از آقای ولی متولی رحمکیان گرامی ! .

کریمی استالفی .

رحمکیان عزیز ! .

ما این واقعیت را پذیرفته ایم که ، با گذشت هر دهه  ، در آسمان بیکرانۀ ادبیات ، جای شاعران افسانه سراء عشقی را ، نسلی جوان ، با خصوصیات روحی متفاوت و سلیقه های خاص ، پـُر می سازد .

     نسلی که دانسته اند ، در چه مقطعی از زمان و مکان زنده گی می کنند ، نسل پر تحرکی که میکوشند تا راز ها ، واقعیتها و نا مکشوف ها را شاعرانه به تصویر بکشند و بر خواننده گان منتقل کنند .

یکی از ویژه گی های غزل « پندار تو » اینست که ، واقعیتها ، خیال و احساس با هم آمیخته و پرده از روی بسیاری راز ها بر میدارد .

                                       «  پندار تو »

 شعرتر تو زمزمه ای آبشار ماست

                                   هرواژه اش تبلوردشت ودیارماست

   پیوند ، فردهای تو دراعتقاد ما

                                  درسطرهای شعرتودستوریارماست

   ما را قریحه ی توبیاد آورنده است

                                  تشبیه تو مشابه این روزگارماست

   مضمون شعرتو مداوای درد هاست

                                  درهرپیام شعرتو، ده ها شعارماست

   هرفرد فرد شعرتوتشریح مدعاست

                                 تا خم رویم برتری جویان سوارماست

   نبض سروده های توکردار آدمهاست

                               پندارتو، نوشته ی سنگ مزار ماست

   مضمون نثرهای تولشکر شکن شوند

                                  سیلابه های نغزتو را اختیار ماست

   گـفتارتـو حقیقت دنیای دون ما

                                هربیت تو شگوفه ی از ابتکار ماست

   بنوشته ی توزنده کند یاد رفته ها (1)

                                 بسیارها شهید وهمین یادگار ماست (2)

یزدان را سپاس ، دهد عمر جاودان

                               با یک جهش، دشمن دیرین شکارماست .

سر انجام ، خدا را سپاسگزارم ، علیرغم مشغله های مشکل آفرینکه در دیار غربت ، دامنگیر جوانان ماست و هر چند تند باد های فاجعه بار ، فراوان قلمها را شکست و صد ها داعیه های نامورعلم و ادب و خرد را یا جبراً به نا کجا آباد ها مهجور و یا بدیار نیستی فرستاد ، اما جای شکر آن باقیست که ،  این توفان های هولناک نتوانسته ، با تمام قوت اهریمنی خویش ریشه های فرهنگ خراسان زمین را از بیخ و بن بر کند و ما شاهد جوانه زدن ریشه هایی هستیم که درغربت سراء قامت برافراشته و پرچم پر بار ادبیات کهن دیار ما را در سرزمین های دور به اهتزاز در آورده اند ،  تا آنهایی که کتاب را در رود خانه ها غرق و خواب سلطۀ دوبارۀ فرهنگ قبیله را می بینند ، بدانند که در برابر تهاجم کتاب سوزان ، قلم شکنان و فرهنگ ستیزان کهنه گراء ، هنوز هم کشور ما فاقد نیروی روشنفکران و فرهیختگان علم و ادب نبوده ونخواهد بود ، گرچه کار های ابتدایی این نسل ، با کمبودی ها و کاستی هایی تؤام است ، اما آرزو میرود ایفای این تلاشها ی دلسوزانه راه کشاء و هموار کنندۀ  برای نسل جوان مان بوده بتواند . بااحترام

(1) شهیدان زمان امین پلچرخی

(2) لطیف پدرام

                                                   برګیرفته از غزال دربند

اعلامیه ی شورای متحد ملی افغانستان
در پیوند به نکوهش دست درازی حکومت در مسأله ی انتخابات

کابل-افغانستان

18 سنبله 1389خورشیدی

دومین انتخابات پارلمانی همراه با کاستی ها، تخلف ها، تخطی ها، تقلب ها و تهدید های امنیتی، در 27 سلنبه ی سال روان برگزار گردید. اما نتایج نهایی آن خلاف انتظار تا کنون اعلان نشده است.
بربنیاد گزارش های رسیده کار کمیسیون انتخابات، اسباب قناعت حکومت را فراهم ننموده و از آن فراتر باعث پریشانی و خشم تیم حاکم نیز گردیده است؛ به گونه یی که یکروز پس از انتشار نتایج ابتدایی انتخابات رییس جمهور از مصلحت بینی در گزینش نمایندگان در ولایت غزنی سخن راند. طبق تازه ترین گزارشها فرمایش های در سایر ولایت ها نیز داشته است که بر اساس آن می باید نامزد های برنده جای خود را به نامزدهای بازنده تعویض دارند، تا برنامه های تمامیت خواهانه حکومت زمینه ی تحقق پیدا نماید.
زمانی که خواسته های حکومت با مانع روبرو می گردد، دادستانی کل (لوی سارنوالی) بربنیاد یک سناریوی تنظیم شده از سوی حلقات معیین در دستگاه حاکم، به دست درازی آشکار می پردازد و کمیسیون انتخابات را زیر فشار قرار می دهد.
دادستانی کل کشور بعنوان اداره ی حراست از تطبیق قانون طبعاً حق دارد تا در صورت قانون شکنی ها مواردی را که جرم پنداشته شده اند به بررسی گیرد؛ اما به دو دلیل نحوه ی برخورد آن بمثابه ی اعمال فشار غیر قانونی به کمیسیون مستقل انتخابات برای تامین مقاصد معیین سیاسی حکومت تلقی می شود:
نخست اینکه تثبیت و تشخیص موارد دارای وصف جرمی در روند انتخابات، از صلاحیتهای کمیسیون بررسی شکایت های انتخاباتی است و هر گونه تلاش برای نقض و سلب این صلاحیتها قانون شکنی آشکار می باشد و دو دیگر آنکه چون به حکم قانون انتخابات، بررسی تمام شکایت های شخصیت ها و نهاد های حقیقی و حقوقی از روند انتخابات صریحاً از وظایف کمیسیون بررسی شکایات است، پس باید بررسی های دادستانی نیز از مجرای این کمیسیون صورت پذیرد.
ازین بابت است که ما حق داریم این نگرانی را مطرح کنیم که اعمال فشار مستقیم به کمیسیون انتخابات و تعیین ضرب الاجل میتواند به منظور مداخله در روند انتخابات، بخاطر اهداف معیین سیاسی تیم حاکم برنامه ریزی شده باشد.
بنابرین نحوه ی دخالت دادستانی کل از چند رهگذر خلاف قانون پنداشته می شود:
1- کمیسیون مستقل انتخابات، مطابق مفاد قانون اساسی افغانستان، نهاد مستقلی است که هیچ نهاد حکومتی نمی تواند، در مسایل مربوط به آن مداخله نماید. هر گونه دست درازی در امور کمیسیون مستقل انتخابات، استقلالیت کمیسیون را صدمه زده و انتخابات را زیر سوال می برد.
2- رسیدگی به کلیه شکایات وکاستی های انتخابات طبق قانون به کمیسیون بررسی شکایات تعلق می پذیرد و شناسایی مواردیکه وصف جرمی دارند نیز به کار کمیسیون بررسی شکایات پیوند دارد و داستانی کل تنها ازمجرای این کمیسیون صلاحیت انجام بررسی را دارد.
3- وقتی دادستانی کل ( لوی سارنوالی) عرایض شاکیان انتخابات را می پذیرد، در واقع خلاف قانون عمل می دارد و در کار کمیسیون بررسی شکایات مداخله می نماید. از سوی دیگر آن گاهیکه می پرسد، چرا کمیسیون انتخابات در فلان محل آرایی را بی اعتبار شناخته است، در یک موضوع مدنی پرداخته است که خارج از حوزه ی صلاحیتهای خود گام برمیدارد.
4- هر گاه دادستانی کل ( لوی سارنوالی) دست از مداخله برندارد و اعلان نتایج انتخابات را به تاخیر اندازد، در واقع با یک برنامه ی کلان ملی مخالفت ورزیده و آسیب های زیادی را متوجه کشورنموده است.
شورای متحد ملی افغانستان با توجه به مطالبی که ذکرش گذشت، خواستار آن است تا کمیسیون بررسی شکایات بیش ازاین نباید از مسؤلیت های خویش شانه خالی نماید و اختیار خود را به دست دیگران دهد. تامین فضای باز عاری از هر گونه فشار برای کمیسیون انتخابات وظیفه مهم نهاد های ملی و بین المللی است، تا هرچه زود ترزمینه ی اعلام نتایج انتخابات پارلمانی فراهم گردد.

ومن الله التوفیق
کمیته ی اجرائی
شورای متحد ملی افغانستان

نویسنده: دکتورصفی الله صفی

احساس ناخودآگاه

ازت متنفرم
ولی تنهاتورامیخواهم

تورادرخواب میبینم
وتودررویاهای منی

تونمیدانی
که دلت سنگ خاراست

ازنرمی قلبت خجیلم
ومن بامویه های خفیف دلم

تراموشگافی میکنم
ریشته های زنجیره ی

ازبرای تووازتواند
که برمن برگشته اند

این یک رشته ی احساس است
فقط احساس

من خموشم
درخموشیم تورامیجویم

در بیخودی خود
درخودپیچیده ام

ترادرخودمیبینم
وتوته های گوشه ی قلبم

روانه دیارتوست
امادیاری بیخودی!!!

ازخودبریده ام
وبرخود تنیده ام

ناله ی جانکاهی
ازمن و ازتورمیده است

گاهی بانوا، گاهی از بینوای
نوای ترابربینوای ام

ناخود آگاه افزوده ام

(٧-١١-٢٠١٠- المیلا)

با درود بر همه و سپاس از دوستانی که لطف کردند و آثارشان را به دبیرخانه جایزه ادبی سیمرغ ارسال نمودند. بالاخره بعد از ماه‌ها مدت ارسال آثار به دبیرخانه‌ی جشنواره به پایان رسید و 246 تن از دوستان شاعر و نویسنده حدود هفتصد اثرشان را به دبیرخانه جایزه ادبی سیمرغ فرستاده اند.

از این تعداد 70 نفر از افغانستان، 178 نفر از ایران و  2 نفر از تاجیکستان شرکت کننده داریم.

تا چند روز دیگر اسامی داوران جشنواره نیز از طریق همین پایگاه منتشر خواهد شد.

از علاقه‌مندان و بازدید کنندگان این پایگاه خواهش می‌کنیم با انتشار این لیست در سایت ها وبلاگ‌های‌شان، در اطلاع‌رسانی بهتر به علاقه‌مندان ادبیات ما را یاری رسانند.  موفق و سربلند باشید.

  شرکت کنندگان در جشنواره:

  افغانستان

اثر - اقبال، اکبری  - نیلا، اکبری سراج - محمد تقی، امینی - ابراهیم، اندرابی  - ثناو الله، ایرج - شهباز، بارز  - سید نقیب الله، باقری  - سید نور آغا، بزرگمهر - حبیب، پژمان - همایون، پژمان - نعمت الله، پگاهی  - انجیلا، پویامک - امان، تمیم حمید - دوست، جبلی - عبد اللطیف، جمالی  - سید شکیب الله، جویا - صلاح الدین، حسین زاده - زهرا، حکیمی - آثارالحق، حیدری - فریبا، حیران، خاکسار  - عبد الولی، خاور - سید جاوید، دهقان - سید عبد الکریم، دیبا - حلیمه، راعون - محمد هارون، رجایی - محمدسرور، زاهدی - زهرا، ساحل - الهه، سجادی - فاطمه، سرباز - مهدی، سعادت پنجشیری - عبدالاحد، سیرت - سهراب، شاعف - نجم الدین، شهابی - علاوالدین، صاعد - خیر الدین، عالم - زیبا، عباسی - بلقیس، عبیر  - نگهت الله، علوی - الیاس، علی پور - حکیم، غزالی - بشیراحمد، فاضل - ذکی، فایز  - محمد اسحاق، قاموس - محمد قاسم، کریمی استالفی - لطیف، کاظمی  - ذبیح الله، ماهر - عبد المحمود، مبتکر - شیده، مجیر - وهاب، محمدی - سکینه، محمدی - موسی، محمدی-محمد امین، منیب-امرالله، مهرداد-مجیب، موحید -عبد الباقی، موسوی-احمد، موسوی-سید علی، موسوی-معصومه، مونس-جواد، میزرایی-امان الله، نایل-نادیه، نبی زاده-لینا، نورالعین-نورالعین، واحدیار-افسانه، ولی متولی رحمکیان، مهرگان-ناهید، یمام-احمد مسعود

ایران

ابری-ماندنا (راضیه)، ابوحمزه-محمد حسن، احمدی پور-مژگان، احمدی پور-مژگان، اختصاری-فاطمه، اخوانی پارچه-فاطمه، ارتجایی-نسرین، ارشدی-مینا، اسد نوقابی-سمانه، اسماعیلی-فرشاد، اسماعیلی-عابد، انصاری پور-نازیلا، ایزدی فر-علی رضا، آتی-امید، آذرآیین-قباد، آرمند-سیامک، آرمین-محمود رضا، آزادی -زیبا، آسیابانی-محمد، بازیار-سیما، باستانی-صدیقه، باقرپور-مرضیه، باقری-ارسلان، بختیاری-سامان، برزکار-حمید رضا، برزگر-محمد، بهادری-بهزاد، بهرام بیگی-شیوا، بهرام زاده-سارا، بهرام زاده-سارا، بهرامی بیرگانی-حبیب الله، بهرامی بیرگانی-شبنم، بهزادی-ساناز، بهشتی-ساناز، بی باک-احمد، بیرانوند-احمد، بیک محمدی-عباس، پناهی-فرشته، پور عاطف-عبدالرزاق، پور علی زاده-آرش، پور قربان-زهرا، ترنج-مریم، توتنچی-شاهین، تورانی-یزدان، توفیقی-مصطفی، تیکنی-امیر حسین، جامی-مریم، جهاندار- مهدی، جدیدی نژاد-محمد حسن، جعفری-نسیم، جعفری -حمید، جعفری حسینی-سید محمد امین، جعفری قهفرخی-لیلا، جلوداریان-سارا، جوکار-مرضیه، چیت ساز-ایمان، حاجی کریمیان- رامین، حسین پناهی-صلاح الدین، حسینی-زینب، حسینی-سیده صدیقه، حسینی طباطبایی-راضیه، حسینی مقدم-اسما، حسینی مقدم-جاوید، حسینی مقدم-محمد، حقیقت -مریم، حقیقت -مریم، حکت نیا-لیلا، حکمت-فرشته، حیاتی-محمد، حیدری-الهام، خسروی مقدم-امیرخسرو، خسروی-امید ، خلیل مرکیه-حمیده، خیابانی-رسول، داراب-حامد، دهقان نیری-فاطمه، راضی-مهدی، رحمتی-حامد، رحمتی-حامد، رشنوی-خلیل، روئینا-خلیل، ریاحی-مرجان، زارع-احسان، زارع -احسان، زارع ثانی-ساناز، زاغ زیان-پروانه، زرهی-حسن، زهیری -مهسا، سادات علویان-ریحانه، سالاری-فرزانه، سامانه-زهرا، سبحانیان-اعظم، ستوده-مرضیه، سعدآبادی-مجید، سلحشور-مهدی، سلطانی-محسن، سلطانی سروستانی-محمد صالح، سلیمانی-علی، شجاعی سعدی-مونا، شریعت-ذوالفقار، شعبانی-محمد، شفاعت پناهی-علی، شفیع آبادی-علی، شکربیگی-حسین، شهریاری-فرخنده، شوشتری-مرضیه، شیبانی اصل-رضا، صابری-بانو، صادقی نصب-عمید، صفار-غلام رضا، ضحاکی-مژگان، طلعت-وحید، طلوعی-محمد، عابدینی-مژگان، عاصی-محسن، عباسی -عزیز، عباسی خودلان-خسرو، عباسی خودلان-مهدی، عبدی-مریم، عرفانی-مرتضی، عظیمی-اصغر، عظیمی مورچه خورتی-مهدی، علوی فرد-یحی، علی بیکی-اکبر، غزللو-اصلان، فردوسی-علی، فرزانه-مریم، فرقه-نیما، فرهودی-ویدا، فروغی-افسون، فریس آبادی-بنفشه، فلاح نیا-محمد، فولادی-زهرا، قاسمی-حمید، قبادی-مهدی، قطب-فاطمه، قنواتی-اسماعیل، قنواتی-الیاس، کاسبی-حیدر، کامرانی -شراره، کاوسی فر-ندا، کتف-سمیر، کرمی-علی، کرمی -فاطمه، کلهر-عزیز، کهنسال-نسیم، کیان تاکندی-نرگس، کیانپور-معصومه(الهام)، کیوانلو شهرستانکی-محمدرضا، کِلیدری-جواد، کیانی-جلال، گلی-محمد، گلی-ملیکا، گوهری-طیبه، لبش-علی رضا، محمدزاده-حبیب، محمدی-روح الله (مانی)، محمدی-مصطفی، محمدی- روح الله (مانی)، مرادی -غزل، مرتضی وند-اکرم، مزارعی-الهام، مصطفوی-خشایار، مظفری راد-مجتبی، مقدسی-زهرا، مهدوی -حسام الدین، مهرابی-عالیه، مهرانی-زینب، موذن-عارفه، موسوی-سید مهدی، میرزائی-نبی، میرآقایی-سید مهدی ، نیک سرشت-مجتبی، ولی زاده-میخوش، یاوری راد-مجتبی، یدالهی-علی محمد

تاجیکستان

طاهری-گلناز، نورزاد-نورعلی

باید ها و نباید های پارلمان آینده

تنهاترین شاعر سمرقند: گفتوگو با حیات نعمت سمرقندی

شهزاده سمرقندی حیات نعمت سمرقندی، شاعر و پژوهشگر، حدود سه دهه مسئولیت مرکز غیر دولتی فرهنگ تاجیک در سمرقند را بر عهده داشت و آن طور که خود او می‌گوید پنج سال پیش از جریان بسته شدن این مرکز حدود چهل روز در خانه زندان بود؛  چهل روزی که برای او آسان نگذشت. این مرکز فرهنگی تاجیکان یکی از سه مرکز بود که در شهر سمرقند فعالیت می‌‌کردند و هرکدام با شیوه‌ها‌ی گوناگون برنامه‌های فرهنگی و گاهی سیاسی برگزار می کردند. حالا در سمرقند یک مرکز فرهنگی باقی مانده است که آن هم دولتی است. حیات نعمت در یک گفت‌وگوی کوتاه، از مرکز فرهنگی‌ای که خود او ریاست آن را بر عهده داشت گفت؛ مرکزی که در بسته شدن درهای آن، گاهی خود مردم تاجیک‌زبان را هم مقصر می‌داند. در بسیاری از اتفاق‌هایی که می‌افتد خود آدم‌ها نقش دارند. چون دو چیز را نفهمیده‌اند. مرکزی که تشکیل دادم، با حرکت جمال میرسعیدوف فرق داشت. حرکت جمال میرسعیدوف، حرکت اپوزیسیونی و سیاسی بود، اما مرکز ما یک مرکز کاملاً فرهنگی بود. دولتی‌ها می‌گفتند که سمرقند خود شهر تاجیک‌ها باشد. داشتن مرکز فرهنگ تاجیک برای چه لازم است؟ من در جواب‌شان می‌گفتم: پس چرا شما مرکز معنویت و معرفت ازبکان را در جمهوری ساخته‌اید؟ مرکز معنویت و معرفت ازبک در جمهوری ازبکستان برای چه لازم است؟ چون فهمیدید که مردم به فقر معنوی دچار شده‌اند اقدام به ساخت چنین جایی کردید. برای ما تاجیک‌ها نیز همین چیز لازم بود. چون مردم ما هم از معرفت دور شده‌اند. حالا این مرکز فرهنگی تخریب شده و مکان دیگری، با مسئولیت افراد دیگر و با رعایت قوانین دولتی، در زمینه‌های فرهنگی فعالیت می‌کند. مرکز فرهنگی جدید دیگر مثل قبل بین مردم شناخته‌شده نبوده و محلی برای رفت و آمد شاعر و نویسندگان تاجیک نیست.   حیات نعمت سمرقندی یکی از بهترین مترجمان شعرهای سعدی به زبان ازبکی است و به زبان‌های تاجیکی، روسی و ازبکی شعرهای زیادی سروده است که بسیاری از آنها تا به حال روی چاپ را ندیده‌اند. شعرهای حیات نعمت در بسیاری موارد اعتراضی است و او را به عنوان یکی از روشنفکران مبارز تاجیک در تمام آسیای میانه و روسیه می‌شناسند.   او حالا در خانه‌ی برادر خود به تنهایی به فعالیت خود ادامه می‌دهد. کار اخیر او تحقیقی در واژه‌های محلی سمرقندی در غزلیات مولانا است؛ کار چندساله‌ای که بر اساس آن نتیجه می‌گیرد که مولانا در سمرقند زاده شده است و نه در بلخ. در آثار تازه‌ی حیات نعمت درباره‌ی مولانا، تولد او در وخش تاجیکستان و سفر بعدی خانواده‌اش به سمرقند روشن شده است. حیات نعمت بر اساس زبان مولانا می‌گوید او باید در سمرقند رشد یافته و سپس به بلخ رفته باشد.   مولانا سمرقند را که برای او به دل و جانش وصل بود در یکی از رباعی‌هایش چنین توصیف کرده است:   عشقت صنما چه دلبری‌ها کردی در کشتن بنده ساحری‌ها کردی بخشی همه عشقت به سمرقند دلم آگاه نه‌ای چه کافری‌ها کردی.   توجه فرمایید به «سمرقند دلم» گفتن مولانا که هیچ‌یک از شاعران حتی زاده‌ی سمرقند، این شهر فردوس‌مانند را به این درجه چون مولوی صمیمانه و با مهر و محبت سرشار ستایش نکرده است.   حیات نعمت، تحقیق خود را به پایان رسانده و دنبال ناشری می‌گردد که این کار باارزش را به چاپ برساند. ناشران سمرقندی و همین‌طور ازبکستانی، توانایی و جسارت انتشار کار کسی چون حیات نعمت را ندارند؛ شاعری که هیچ گاه شعرها و فعالیت‌هایش مورد پسند دولت ازبکستان قرار نگرفته است. شعر دیگری برای‌تان می‌خوانم:   بارها گر خانه‌زندان گشته‌ام گاه زیر پتک سندان گشته‌ام از غضب لب زیر دندان گشته‌ام مدعی بشنو ز دو گوشت، بدان! من نترسم تا نترسد این جهان! چشم چل دیوار به رویم گشته است چل تفنگش ار به سویم گشته است پایمال خسم کویم گشته است مدعی بشنو ز دو گوشت، بدان! من نلرزم تا نلرزد این جهان! یار و دوستانم اگر بفروختند آتش خشم‌ام زیاد افروختند بعد از آن بر ورطه‌ای انداختند مدعی بشنو ز دو گوشت، بدان! من نرنجم تا نرنجد این جهان.   حیات نعمت، از دورانی می‌گوید که بازار محفل‌های ادبی شهر دوشنبه، پایتخت تاجیکستان گرم بود. او هم‌چنین شعری را می‌خواند که در تاجیکستان از آن استقبال شده است: «تا تماماً مردنم وقت کم است.»   این شعر را گوش بدهید:   باز اندر دید‌گانم شبنم است سیل اشک دل چو آب «درغم» است فرد ملت نزد ملت سرخم است این نشان مرگ ملت، ماتم است تا تماماً مردنم وقت کم است در دل ملت خدا و دین نماند مرد سالم، عقل روشن‌بین نماند نه ادیب، نه شاعر، آن و این نماند این نشان مرگ ملت، ماتم است تا تماماً مردنم وقت کم است مرده‌دل‌ها را به دل مطلب نماند نه شجاعت، زور و تاب و تب نماند مهر فرد ملت‌ام، یا رب، نماند این نشان مرگ ملت، ماتم است تا تماماً مردن‌ام وقت کم است بر برون‌مرزی مرا نام داده‌اند زندگیم یائس و ابهام داده‌اند هستیم ‌را گویی انجام داده‌اند این نشان مرگ ملت، ماتم است تا تماماً مردنم وقت کم است در وطن چون بی‌وطن گشتم کنون از وطن بیرون کند ابنای دون بیخ ملت کنده شد از بیخ و بن این نشان مرگ ملت، ماتم است تا تماماً مردنم وقت کم است در سمرقندم سمر، قندم مپرس! در بخارا دانش و پندم مپرس! چشم امیدم چرا کندم مپرس! این نشان مرگ ملت، ماتم است تا تماماً مردنم وقت کم است بعد از این تنها به نام مانم، دریغ! گمره بی‌دین، عوام مانم، دریغ! غوره و چون سیب خام مانم، دریغ! این نشان مرگ ملت، ماتم است تا تماماً مردنم وقت کم است کرده‌ام در حال مایوسی ندا تا به روز تیره‌ام بخشی صفا نشنوی گر آه و فریادم، خدا! این نشان مرگ ملت، ماتم است تا تماماً مردنم وقت کم است حیات نعمت نسبت به آینده‌ی زبان تاجیکی در سمرقند چندان خوشبین نیست و می‌گوید تقصیر خود مردم هم هست؛ مردمی که به خاطر به دست آوردن شغل فرزندان خود را در مدارس ازبکی و یا روسی ثبت نام می‌کنند، باعث از بین رفتن مدارس تاجیک‌زبان در شهر سمرقند می‌شوند. حیات نعمت سمرقندی تحقیقی را در دست داشت که در آن گفته شده در چهل سال گذشته حدود ۴۰ مدرسه‌ی تاجیک زبان در شهر سمرقند از فعالیت بازمانده است.   چهل سال پیش، در شهر سمرقند دویست و هفتاد و دو مدرسه‌ی تاجیکی وجود داشت. حالا یکی هم نمانده است. گاهی کودکان همسایه می‌آیند نزد من که برای انجام درس‌های‌شان به آنها کمک کنم. آنها به تمامی از کلمه‌های ازبکی استفاده می‌کنند. «قوشیش»، «ایرش»، «کوپیتورو» و ... غضبم می‌آید، اما معادل تاجیکی کلمات را به آنها می‌گویم: نه، ضرب زدن بگویید، جمع کردن، یا که «قوشی» کردن. مولوی هم «قوش» می‌گوید: یک دو ساغر قوش- قوش. در همین تحقیقات هم می‌آورم که احتمالاً بعد از ده، پانزده سال این زبان در سمرقند نمی‌ماند. کسی که بعد از من این لغت‌نامه را بخواند، می گوید: حیات نعمت اینجا نوشته که این زبان در سمرقند زنده است و استفاده می‌شود. کو، کجا رفت این زبان؟! حتماً این سئوال پیدا می‌شود که تا ایام زندگی من این زبان در سمرقند زنده بود و بعد از مرگ من مرد.   حیات نعمت هنوز با همان ماشین تایپ محصول دوران شوروی کارهای خودرا در یک نسخه تدوین می‌کند و نگران است که کارهایش پیش از آن که روی چاپ را ببینند از بین بروند.                                            تاجیکم

راز نهانی نامه دوست محمد خان

جوانان بدخشان با مشکلات فراوانی روبرواند

میزگرد همکاری‌های رسانه‌های فارسی زبان در غرفه ایرنا تاکید بر راه اندازی تلویزیون مشترک فارسی بین‌المللی

مدیرکلان خبری سه خبرگزاری‌های سه کشور ایران ، تاجیکستان و افغانستان در میزگرد همکاری‌های رسانه‌های فارسی زبان که صبح روز  چهارشنبه  در غرفه خبرگزاری ایرنا برگزار شد، بر لزوم تاسیس یک رسانه بین‌المللی به زبان فارسی تاکید کرد.

به گزارش ایرنا،در این میزگرد که رمضانعلی یوسفی مدیر کل اخبار خارجی خبرگزاری ایرنا، سیدعیسی حسینی مزاری رییس خبرگزاری صدای افغان از کشور افغانستان، بختیار همدم سردبیر روزنامه منبر خلق از کشورتاجیکستان حضور داشتند ضمن تاکید بر مشترکات فرهنگی، زبانی و تاریخی ، وجود تعاملات رسانه‌ای و همکاری‌های بین این سه کشور فارسی زبان منطقه یک امر استراتژیک و راهبردی دانستند.

مدیر کل اخبار خارجی خبرگزاری ایرنا در این میزگرد اظهار داشت: اتحاد و ائتلاف بین این سه کشور به قطع با واکنش‌های جهانی روبرو خواهد شد، چرا که اتحاد برگرفته از زبان مشترک فارسی قدرت و همگرایی منطقه‌ای این سه کشور را تقویت خواهد کرد.

وی ،جمعیت فارسی زبان این سه کشور را ۱۱۰ میلیون نفر عنوان کرد و افزود:
این جمعیت عظیم بیش از هر زمان دیگری به رسانه‌ای مشترک به عنوان ابزاری برای بیان دیدگاه‌ها و مسائل ملت‌ها و دولت‌های مورد نظرشان نیاز دارند.

ضمن اینکه امکان تاثیرگذاری بر افکار جهانی و حفاظت از فرهنگ‌ها و سنت های مشترک این کشور نیز از طریق این رسانه مشترک فراهم می‌شود.

یوسفی این رسانه ملی را ابزاری برای دفاع ملی معرفی کرد و گفت: با ورود این رسانه مشترک به خانه‌های مردم ،رفته رفته امکان گسترش آموزش زبان فارسی، خط و نوشتار آن نیز فراهم خواهد شد. همچنین در کنار این امر باید ارتباطات دانشگاهی و کرسی‌های زبان فارسی نیز تقویت پیدا کند.

عیسی حسینی نیز در این میزگرد وضعیت رسانه‌های افغانستان را پس از سقوط طالبان رو به گسترش و امیدوارکننده توصیف کرد و از آمادگی و ظرفیت رسانه ها و مطبوعات افغانستان برای ایجاد این همگرایی و همسویی بین سه کشور ایران ، افغانستان و تاجیکستان خبر داد.

به گفته رییس خبرگزاری صدای افغان ، زبان فارسی در افغانستان به دلیل درآمیختگی با لغات انگلیسی، اردو و پشتو نیازمند پیرایش و ویرایش و بازگشت به زبان اصیل فارسی است که یک رسانه مشترک در تحقق این امر تاثیر بسیار خواهد داشت.

وی تحقق این امر را نیازمند یک سیاست‌گذاری و برنامه ریزی دقیق دانست و تصریح کرد: این همگرایی رسانه‌ای نباید تنها به راه اندازی یک خبرگزاری یا تلویزیون محدود شود. تشکیل اتحادیه خبرگزاری‌های کشورهای فارسی زبان یکی دیگر از اقدامات موثر در این زمینه خواهد بود.

مدیر مسوول روزنامه انصاف با بیان اینکه ستون فقرات و محور اصلی این اتحاد و همسویی کشور ایران است، افزود: ما انتظار داریم ایران به دلیل تجربیات موفق رسانه‌ای گام نخست در این زمینه را بردارد .ضمن اینکه از حمایت دو کشور افغانستان و تاجیکستان مطمئن باشد.

بختیار همدم سردبیر روزنامه منبر خلق نیز مهمترین مشکل فارسی زبانان کشور تاجیکستان را عدم تلسط بر خط فارسی عنوان کرد و گفت: وجود یک رسانه مشترک فارسی زبان به مردم تاجیکستان در آموختن خط فارسی کمک بسیار خواهد کرد.وجود کتب غنی ادبی نشان‌دهنده این است که تاجیک زبانان همچنان زبان و خط فارسی را زبان اول خود می‌دانند .

وی ضمن تاکید بر آرمان‌ها و مشترکات دو کشور تاسیس یک رسانه مشترک فارسی را گام مهمی در حفظ و نگهداری زبان و ادبیات فارسی در منطقه دانست.

این میزگرد صبح امروز در غرفه خبرگزاری ایرنا در هفدهمین نمایشگاه مطبوعات و خبرگزاری‌ها تشکیل شد.

این نمایشگاه از سوم تا دهم آبان ماه جاری در محل مصلی خمینی  برپاست.

                                         آریایی

عبدالقدیر علم   

ایــران بــه هیـــچ عمــری کمــک نمیـــکند

کمک های ایران از طریق عمر داود زاده به قصر ریاست جمهوری رشوت ومصرف مرموز وغیر قانونی آن اختلاس و إعتراف شر مگین  در برابر رسانه ها مبنی بر أخذ پول از سفیر ایران بخاطر نداشتن حساب بانکی بنام قصر ریاست جمهوری توهین بمقام ریاست جمهوری وملت افغانستان پنداشته میشود.
در پی إفشاگری های دوروز قبل نیویورک تایمز در مورد پول گرفتن رئیس دفتر رئیس جمهور کرزی از ایران واظهارات فدا حسین مالکی، سفیر ایران در کابل مبنی بر رد شایعات إهانت آمیز نیویورک تایمز، امروز شخصی رئیس جمهور کرزی در محضر تمام رسانه ها رسما إعتراف کرد که این کمک هارا به امر رسمی خود گرفته، اما بدون واریز کردن بحسابات بانکی دولتی طور شخصی در قصر مصرف نموده است.

نمیدانم رئیس صاحب دولت ساده است ویا صادق او بی پرده إعتراف مکیند که سالانه پول های از کشورهای مختلف وبخصوص ایران بدست میاورد تا نیاز مندی های قصر ریاست جمهوری را مرفوع سازد.جناب رئیس جمهور در إعتراف جسورانه در برابر تمام رسانه ها إعتراف نمود که پول های کمکی را به هیچ حساب دولتی واریز نکرده طور آزاد مصرف نیاز مندی های قصر ریاست جمهوری نموده است.إعتراف این چنینی  در مورد گرفتن پول ومصرف کردن  غیر قانونی ایجاب پیگرد قانونی تا سر حد استتعفای رئیس جمهور رامینماید.مگر اینکه رئیس جمهور از تمام اصول مالی واداری وحیثیت سیاسی یک کشور بیگانه وبی خبرباشد.

توجه فرمائید به قسمت از در فشانیهای این عالی جناب در برابر تمام رسانه ها.

آژانس خبری وخت

ولایت کابل
4 عقرب 1389

حامد کرزی رییس جمهوری افغانستان در یک کنفرانس مطبوعاتی در پاسخ به سوال خبر نگار آژانس خبری وخت ،موضوع پول گرفتن های عمر داودزی رییس دفتر خود را رد ننمود. وی افزود:از آغاز اداره موقت تا به حال حکومت افغانستان بخصوص قصر ریاست جمهوری سالانه یک مرتبه یا دو مرتبه از 5 تا ۷۰۰ هزار یورو یا دالر را از کشور ایران بشکل رسمی و همچنان از بعضی از کشور های دیگر به منظور مصارف بدست میآورد.

رییس جمهور همچنان افزود: در افغانستان هر کس که خدمت و حس وطن دوستی داشته باشد،مورد هدف رسانه های خارجی قرار میگرد واین بار عمر داود زی رییس دفتر من مورد حمله رسانه ها قرار گرفت که اینکه وی سالانه پول زیاد از کشور ایران بدست میآورد. کرزی همچنان گفت ، پول های را که داودزی حاصل میکرد غیر قانونی نبوده بلکه به امر من و بطور رسمی پول ها را بدست میآورد واین کمک ها به قصر ریاست جمهور مفید بوده واز کمک آنها قدر دانی می نمایم. همچنان رییس جمهور گفت:دولت افغانستان بخصوص قصر ریاست جمهوری کدام حساب بانکی ندارد که از آن طریق مصارف خود را بکند وبه خاطر مصارف به پول نیاز است.

گفتنیست که دو روز قبل روزنامه نیویارک تایمز یک گزارشی را به نشر رساند که در آن عمر داودزی رییس دفتر رییس جمهور متهم شده بود که بشکل غیر قانونی از کشور ایران بخاطر تامین اهداف ایران در افغانستان بسته های پول را دریافت میکرد).

ایران به هیچ عمری ولو داود زاده هم باشد کمک نمیکند: رئیس جمهور فرمود این شخص وطندوست یعنی عمر خان که به قصر ومردم پول جمع میکند مورد حمله رسانه ها قرار گرفته باید تذکر داداین کمک اگررشوت بخاطر لجاجت با کشور های غربی نباشد مربوط ملت است چون درأزای إعتبار ملی به رئیس جمهور داده شده نه بخاطر گل روی جناب عمر داود زاده آنهم از طرف کشور جمهوری اسلامی که سایه عمر را به توپ می بندد.تازه یک روز قبل ازین افتضائی سیاسی مالی  سفیر ایران افشاگری های نیویورک تایمز را شایعه وحتی إهانت آمیز خواند چون میداند افشای این حقایق برای یک رئیس جمهورخیلی إهانت بار است اما تا هنوز تف در گلوی سفیر ایران خشک نشده که رئیس جمهور ما با افتخار إعتراف میکند که اینها کمک رسمی است وقابل قدر هم هست.آقا کمک های ملی بخاطر منافع ملی قابل قدر است نه تحایف شخصی تو به إعتبار شخصی خود شایسته دو ریال هم نیستی این إعتبار مات است که شریان های گول را بسوی تو به حرکت آورده .شخصی رئیس جمهور إعتراف میکنداگر این پول طور شخصی وبدون آگاهی ادارات مالی دولت مصرف شده بخاطریست که قصر ریاست جمهوری حساب بانکی ندارد.خیلی شگفت انگیز است همه سائلین روی سرک حساب بانکی دارند اما قصر ریاست جمهوری افغانستان بیچاره نه یک حنده عرقدار...از ماجرا جوئی ها اخیر رئیس جمهور در برابر جامعه جهانی پیداست که  کمک های مخفی ایران تا چه حد در منزوی ساختن افغانستان از جامعه جهانی اثر داشته.لذا این پول  رشوت ویا تحفه است که تنها شخصی رئیس جمهور را از جهان بی نیاز ساخته  .امروز تلاش دارد با خورجین پول به صف برادران نا راضی به پیوندد.اینکه ملت به چه مصیبتی گرفتار میشوذ مسئولیت بدوش شورای عالی صلح....

کمک مخفی وشخصی ایران رشوت ومصرف این پول اختلاس است: جناب رئیس جمهور فرمودند که جناب عمر داودزی به امر من سالانه مبلغ کم از کم هفتصد هزار یورو از ایران أخذ میکند واز کشور های دیگر هم میگیرد.حال اگر مانند رئیس جمهور ساده حساب کنیم کمک کشور های دیگر  هم هفتصد هزار یورو جمعا حدود یک ونیم ملیون که با تبادله حد متوسط میشود  سالانه معادل نود ملیون افغانی که رئیس جمهور آنهارا رسمی خوانده اما طور شخصی در مربوطات قصر مصرف نموده است.شخصی بخاطر مینویسم هر پولیکه از یک فصل وباب مشخص بودجوی خارج نگردد مصرف آن فرا قانونی و شخصی است به همین دلیل میتوان گفت بدون تکیه بر مقررات قانونی بر حسب میل وسلیقه طور شخصی به مصرف رسیده .این را بدانید هیچ کس به قصر وشخص کمک نمیکند مگر اینکه شخص خدمتگار همان ارباب نعمت باشد،از یک رویپه تا ملیونها دالر کمک به قصر شخصی نیست بلکه ملیست چون به إعتبار ملت ویا صلاحیت های ملی داده میشود واگر رأئی ملت از ایشان گرفته شود هیچ کسی خلیته پول را بجیب ایشان نمی ریزد..در یک حدیث شریف خواندم که روزی یکی از فرماندهان صدر اسلام  چیزی از مردم میگرفت پیغمبر اکرم صلی الله علیه وسلم پرسید این چه هست آن صحابه گفت این تحفه است که برایم داده شده.سپس پیامبر بزرگوار اسلام فرمود این وظیفه را ترک کن وبرو در خانه کنار مادرت بنشین ببینم که مردم برایت تحفه میآورند؟.) لذا تو از منصب وقدرت سؤء استفاده میکنی حال بجناب کرزی صاحب هم همین سوال راجع است لطف فرموده ریاست جمهو ری را ترک بگو ببینم که کدام دولت برایت تحفه ویا کمک شخصی میدهد؟ نه خیر امتیازی را که شما از همسایه وسائر کشور های مغرض میگیرید کمک شخصی نه بلکه پرداخت در برابر إعتبار ملت ویا فروش آبروی همین ملتی است که بشما رأئی داده اند وشمارا سزاور تحفه وهدایا ساخته اند.

کمک رسمی یا پشمی: کمک هائی نقدی ایکه  در بین دستمال های پشمی به جیب افراد واریز میشود رسمی نه که پشمی است هیچ کمک رسمی بجیب شخصی نمیرود وهیچ فرد صادق کمک های کشور های دور ونزدیک را بدون ثبت در دیوان دارائیها عامه بخرچ نمیرساند.اگر کمک رسمی است باید در یک چک بانکی صادر وبعد بحساب مصارفات رئیس جمهور  ویا قصر ریاست جمهوری واریز گردد، نه اینکه در بین دستمال ها بین سفره نشینان قصر ریاست جمهوری توزیع شود.رئیس جمهور داود را شخص وطندوست خواند وفرمود کسیکه به قصر ریاست جمهوری پول جمع میکند رسانه ها اورا هدف قرار میدهد.وباز میفرماید پول به امر من گرفته شده رسمی است.از یکطرف شخصیت داودزی را تحسین میکند که پول در میآورد واز طرف دیگر میگوید به امر من گرفته است حال معلوم نیست این مبلغ مزد دست کیست؟ امر جنابعالی ویا إعتبار عمر داود زاده راستی خیلی إهانت آمیز است که مصارف رئیس جمهور مورد حمایت هفتاد ودو ملت از طریق سفارت ایران پرداخته شود..ایران به هیچ عمر کمک نمکیند.

کمک های رسمی ومصارف شخصی: جناب رئیس جمهور! اگر در شرائط فعلی که ده ها کشور جهان مصروف حمایت از اداره شما اند وشعار های اصلاحات اداری گوش مردم را کر کرده باز هم پول های کمک بدون واریز شدن بحساب های بانکی وبرداشت قانونی از یک حساب به مصرف برسد خیلی افتضاح آمیز ومضحک است، از اظهارات رئیس صاحب دولت فهمیده میشود که ایشان تا هنوز کمک های رسمی ومصارف قانونی را از غیر رسمی وغیر قانونی فرق نکرده فکر میکنند آنچه خود شان امر میدهند هم رسمیست، هم مشروع وقانونی نه خیر پول های اپراتیفی هم یک فصل وباب دارند ومصارف شان باید به اساس یک امر قطعی صلاحیتدار مجرا داده شود اما مصارف قصر رئیس جمهور شبیه مصارف جبهات مجاهدین است که باد میاورد وبدست باد سپرده میشود . رئیس صاحب جمهور تمام اوامر شما رسمی نیست بعضی پشمی وخائنانه است.این إعتراف شما از لحاظ سیاسی توهین به ملت واز لحاظ مالی افتضاح وفساد واز لحاظ اخلاقی تعریف ندارد.

   ازحماسه زن

درنگی بر سر نام کشور ما- افغانستان 

                                      عزیز آریانفر

در گفتگویی با استادان دانشکده ادبیات دانشگاه کابل: تهاجم واژگانی و وضع زبان فارسی در افغانستان

پرنده‌گانِ جادویی

در حاشیه دوازده سال تبعید، دوازده سال زندانِ م. فرهود

«تبعید برای من زندانِ ثانی است، اما با این تفاوت که اولی را خود انتخاب کرده ام و دومی را برایم انتخاب کرده‌اند.»

این نگاهِ یک زندانیِ در تبعید است.

در سوی دیگر، کسانی که از خیراتِ سرِ اشغالِ ارتشِ سرخ وتجاوز پاکستان در تاکستان، سرمستِ باده پناه‌گزینی غرب اند و در استنطاقِ سریال‌های شبانه بالیودی می‌گریند، معنای دو استنطاقِ در زندان و در تبعیدِ فرهود را  هرگز نمی‌دانند. آن‌ها نمی‌دانند که در کشورشان- به تناسب نفوس در قرن بیستم-  ضبط احوالات، استخبارات، اکسا، کام، خاد، بالاحصار، دهمزنگ، سرای موتی، ارگ، پل‌چرخی و... بیش از همه کشورهای آسیایی روشنفکر بلعیده است. آن‌ها از دعواهای کودکانه و چرند وپرندِ شبکه‌های تلویزیونی همزبان و کمزبانِ برون مرزی به قیمتِ وقتِ خود فکر می‌خرند وداد وستد می‌کنند.

ارهمین روست که زندانی ما گرامشی نمی‌شود، لورکا نمی‌شود، نهرو و ماندیلا نمی‌شود، هرچند توانی کم‌تر از آن‌ها ندارد.

لورکا را سربازانِ فرانکو تیرباران می‌کنند، ولی اسپانیا او را در زبان و زمان باز می‌آفریند.

نهرو به دخترش نامه می‌نویسد و ماندیلا به مردمش و هردو روی دست‌های مردم بالا می‌روند.

زندانی ما درست از درِ زندان به راهِ تبعید می‌افتد.

زندانیانِ ما نامه‌های‌شان را در دل می‌نویسند، زیرا حقِ قلم وکاغذ داشتن ندارند. شماری از آن‌ها با دلنوشته‌های شان برای همیشه می‌روند. شماری هرگز قلم به دست نمی‌گیرند. شماری هم خونبها می‌گیرند و در فرورفتنِ عمقِ ظرافت تغزل و قصیده ملک‌الشعرایی به اوجِ لذت می‌رسند و همه چیز را فراموش می‌کنند.   

برای کسی که  زندان« لبخند ستاره بود و آزمونِ پرواز» و آموختنِ چه گونه و دربرابر چه کسی ایستادن، به تسلیم تا پای جان می‌خندد. می‌ایستد. می‌ایستد و بازهم می‌ایستد. قلم به دست می‌گیرد ومی‌نویسد:

«زندانی کردن بیانِ استبداد و تکصدایی و سلطه‌گری و جاهلیت است

زندانی شدن بیانِ گسستن از سلطه‌پذیری وسللطه‌گری و جنایت است

زندان

حوضی‌ست که با خونِ دلِ زندانی پرمی‌شود

با سکوت زندانی

 بر مدار بسته خویش موج می‌زند

زندان لذت سرفرازانه زیستن است و ماندن

زندان- پرواز با بال‌های بسته است»

این زندانی پرتاب شده در تبعید است که حصارها و ساختاهای بسته را، حتا اگر مملو از بوی بهشت هم باشد، می‌شکند- برای هوای آزادی.

این زندانی پرتاب شده در تبعید است که نمی‌خواهد فرخی دیگر، عنصری دیگر و حتا حافظ، مولوی ونیمای دیگر باشد.

همین زندانی پرتاب شده در تبعید بر« فرهنگی که نافهمی در آن عیب نیست» می‌گرید و « جدایی جغرافیایی خود را در بازسازی و تداعی تأریخی بیدار می‌سازد.»

و همین زندانی پرتاب شده در تبعید است که«شوکرانِ تبعید را نه در جامِ مقدس که در جمجمه شک و نبرد» می‌نوشد.

وقتی شبِ یک زندانی با شبِ یک تبعیدی می‌آمیزد و از شبِ ملک‌الشعراء فاصله می‌گیرد و در شبِ شبگردِ چشم‌به‌راهی ادامه می‌یابد، دیگر شبی از شب‌های هزارو یک شب شهریارِ نه که شبِ شهرزاد، دنیازاد وشبِ آن قربانیِ هراسِ همخوابه‌گی مرگ خواهد بود.

شبِ زندانی در تبعید، شبِ متکثر از شمارِ ستاره است.

وقتی زندانی در تبعید قلم به دست می‌گیرد، آن آرزویش در برابر شکنجه‌گرِ زندان که نمی‌خواهد پس از بی‌هوشی باز چشمش در چشم جلاد بیفتد و می‌خواهد« کاش پرنده جادویی» شود،  تحقق می‌یابد.

قلمِ زندانی در تبعید، پرنده‌گانِ جادویی‌ می‌آفریند برای پروازهای رهایی و روشنایی.